Uruguai ka vetëm 3.3 milionë banorë. Ka më pak njerëz se shumë qytete evropiane dhe një ekonomi shumë më të vogël se fqinjët e tij të mëdhenj, Brazili dhe Argjentina. Megjithatë, kur bëhet fjalë për futbollin, ky shtet i vogël vazhdon të sfidojë çdo logjikë.
Dy Kupa Bote, 15 trofe të Copa Americas dhe dhjetëra futbollistë që kanë lënë gjurmë në klubet më të mëdha evropiane e bëjnë Uruguain një nga fenomenet më të jashtëzakonshme në historinë e sportit.
Nga Diego Forlan dhe Alvaro Recoba, te Luis Suarez, Edinson Cavani, Diego Godin, Darwin Nunez dhe Federico Valverde, lista e yjeve uruguaianë duket e pafund për një vend kaq të vogël.
Por cili është sekreti? Gjithçka nis me “Baby Futbol”
Në Uruguai futbolli fillon pothuajse sapo një fëmijë mëson të ecë.
Që nga viti 1968 funksionon sistemi i njohur si “Baby Futbol”, një rrjet i madh kampionatesh për fëmijët nga 6 deri në 13 vjeç. Sot ai përfshin mbi 86 mijë djem dhe vajza në të gjithë vendin.
Në shumë zona të Uruguait mund të mos ketë institucione të rëndësishme publike, por pothuajse gjithmonë ekziston një ekip futbolli për fëmijë.
Ndeshjet e të rinjve ndiqen me pasion nga familjarët dhe komuniteti lokal, ndërsa skautët e klubeve profesioniste janë vazhdimisht në kërkim të talenteve të reja.
Pikërisht në këto fusha u zbulua edhe Federico Valverde, i cili më vonë kaloi te Penarol dhe prej andej u transferua te Real Madridi.
Talenti është pothuajse e pamundur të humbasë
Një nga avantazhet më të mëdha të Uruguait është popullsia e vogël.
Në Brazil dhe Argjentinë, miliona fëmijë luajnë futboll dhe shumë talente mund të mos identifikohen kurrë. Në Uruguai situata është krejt ndryshe.
Rrjeti i skautimit mbulon pothuajse të gjithë vendin dhe çdo lojtar premtues bie shpejt në sy të klubeve profesioniste.
Ekspertët e futbollit uruguaian shpesh thonë se në vend është shumë më e vështirë të humbasësh një talent sesa ta zbulosh atë.
Nacionali dhe Penaroli – fabrikat e yjeve
Dy klubet më të mëdha të vendit, Nacional dhe Penarol, luajnë rol vendimtar në zhvillimin e futbollistëve.
Mes tyre ekziston një rivalitet i ashpër për talentet më premtuese. Shpesh ndodh që lojtarë 12 ose 13-vjeçarë të jenë objekt i betejave mes dy gjigantëve.
Nacional fokusohet shumë te edukimi dhe zhvillimi personal i lojtarëve. Në akademinë e klubit ekziston një rregull i qartë: nëse nuk ndjek shkollën, nuk luan futboll.
Nga ana tjetër, Penaroli ka investuar fuqishëm në infrastrukturë, qendra moderne stërvitore dhe akomodim për lojtarët që vijnë nga rajone të tjera të vendit.
Të dy klubet e dinë se shumica e talenteve do të transferohen jashtë vendit. Prandaj objektivi i tyre është t’i përgatisin sa më mirë për futbollin evropian.
Futbolli si rruga drejt një jete më të mirë
Për shumë familje uruguaiane, futbolli nuk është vetëm sport. Ai përfaqëson një mundësi reale për të dalë nga varfëria dhe për të ndryshuar jetën.
Darwin Nunez është një nga shembujt më të njohur. Sulmuesi i Liverpoolit u rrit në kushte shumë të vështira ekonomike, shpesh duke shkuar në shtrat i uritur. Familja e tij sakrifikonte gjithçka për ta mbështetur në rrugën drejt futbollit profesionist.
Histori të ngjashme ekzistojnë me qindra në të gjithë vendin.
Megjithatë, jo të gjithë ia dalin. Vetëm një përqindje shumë e vogël e fëmijëve që kalojnë nëpër sistemin e “Baby Futbol” arrijnë të firmosin kontratë profesionale.
“Garra Charrua” – mentaliteti që i dallon uruguaianët
Përveç sistemit dhe organizimit, ekziston edhe një element tjetër që uruguaianët e konsiderojnë vendimtar: mentaliteti.
Ata e quajnë “Garra Charrua”. Ky koncept lidhet me karakterin luftarak, sakrificën, krenarinë dhe refuzimin për t’u dorëzuar, pavarësisht vështirësive.
Legjenda si Diego Forlan, Luis Suarez dhe Diego Godin kanë folur shpesh për këtë filozofi, duke theksuar se ajo është pjesë e identitetit kombëtar.
Uruguai është mësuar të jetojë në hijen e Brazilit dhe Argjentinës, por pikërisht kjo e ka bërë më të fortë dhe më konkurrues.
Revolucioni i Oscar Tabarezit
Një rol të madh në sukseset moderne të Uruguait e luajti trajneri legjendar Oscar Tabarez.
Kur mori drejtimin e kombëtares në vitin 2006, ai ndërtoi një projekt afatgjatë që bashkoi ekipet e moshave me ekipin e parë.
Tabarez nuk u fokusua vetëm te futbolli. Ai kërkoi që lojtarët të edukoheshin, të respektonin disiplinën dhe të kuptonin përgjegjësinë që vjen me fanellën e kombëtares.
Rezultati ishte një brez i artë me Suarezin, Cavanin, Godinin, Muslerën dhe shumë të tjerë, që e rikthyen Uruguain mes elitës së futbollit botëror.
Një mrekulli që vazhdon
Sot Uruguai vazhdon të prodhojë futbollistë të nivelit më të lartë dhe të sfidojë kombëtare shumë më të mëdha.
Pjesëmarrja masive e fëmijëve në futboll, rrjeti i gjerë i skautimit, puna e klubeve, kultura sportive dhe mentaliteti unik kanë krijuar një formulë që pak vende në botë mund ta kopjojnë.
Prandaj, kur shohim emra si Federico Valverde, Darwin Nunez apo Ronald Araujo në skenën më të madhe të futbollit botëror, duhet të kujtojmë se ata janë produkt i një sistemi të veçantë që ka bërë të mundur një mrekulli sportive: një vend me vetëm 3.3 milionë banorë që vazhdon të prodhojë yje si një superfuqi e futbollit. /Telegrafi/
