Tri nga transferimet më të rëndësishme të Real Madridit këtë verë nuk mbajnë fanellën me numrin 10, nuk janë kandidatë për Topin e Artë dhe me shumë gjasa nuk do të thyejnë rekorde në shitjen e fanellave.
Marc Cucurella është mbrojtës i majtë, Ibrahima Konate është qendërmbrojtës, ndërsa Denzel Dumfries vjen për krahun e djathtë.
Brenda vetëm tri javësh, Real Madridi ka ndërtuar praktikisht një repart të ri mbrojtës. Cucurella ka firmosur deri në vitin 2032, ndërsa Konate dhe Dumfries deri në vitin 2030. Në pamje të parë, kjo nuk i ngjan aspak politikës së klubit të Florentino Perezit, i cili dikur ndërtoi mitin e "Galaktikëve" me emra si Luis Figo, Zinedine Zidane, Ronaldo dhe David Beckham.
Sigurisht, gjatë presidencës së Perezit, Real Madridi ka transferuar gjithmonë mbrojtës cilësorë. Sergio Ramos, Eder Militao, Ferland Mendy, Antonio Rudiger, David Alaba dhe së fundmi Trent Alexander-Arnold nuk mbërritën rastësisht në "Santiago Bernabeu". Ajo që është e pazakontë këtë herë është përqendrimi i investimit: tre mbrojtës të gatshëm, fizikisht dominues dhe me përvojë të madhe ndërkombëtare në një verë të vetme, menjëherë pas rikthimit të Jose Mourinhos.
Në të kaluarën, çdo projekt i ri i Real Madridit zakonisht niste me një superyll. Këtë verë, ai nis me një strukturë.
Dikur gjithçka fillonte me një superyll
Florentino Perez nuk e ka parë kurrë Real Madridin vetëm si një klub futbolli. Për të, klubi ishte një projekt sportiv, një markë globale argëtimi dhe një koleksion i futbollistëve më të famshëm në botë.
Pas zgjedhjes së tij të parë si president, ai transferoi Luis Figon pikërisht nga Barcelona. Më pas erdhën Zidane, Ronaldo dhe Beckham. Së bashku me Raulin dhe Roberto Carlosin, ata krijuan versionin më të famshëm të "Galaktikëve", një skuadër që nuk ishte ndërtuar vetëm për të fituar ndeshje, por edhe për të dominuar vëmendjen globale.
Historia zyrtare e klubit i konsideron këto transferime si shtyllën kryesore të mandatit të parë të Perezit, ndërsa edhe UEFA e përshkruan atë periudhë si grumbullimin e yjeve më të mëdhenj të futbollit botëror.
Logjika ishte e thjeshtë. Një superyll sillte gola, tituj gazetash, sponsorë, tregje të reja dhe ndjesinë se në Madrid gjithmonë po ndodhte diçka e jashtëzakonshme. Trajnerit më pas i jepej detyra që t'i kthente këta individë në një skuadër funksionale. Ndonjëherë kjo funksiononte në mënyrë perfekte, ndërsa herë të tjera krijonte vetëm një grumbullim spektakolar talentesh individuale.
Më vonë, Perez ndryshoi strategjinë. Real Madridi nuk synonte më domosdoshmërisht yllin më të madh të momentit çdo verë, por filloi të investonte te yjet e së ardhmes. Vinicius Junior, Rodrygo, Eduardo Camavinga, Aurelien Tchouameni dhe Jude Bellingham mbërritën në moshë të re për të kaluar vitet më të mira të karrierës në Madrid.
Megjithatë, transferimi i Kylian Mbappe ishte rikthimi i ëndrrës së vjetër, sepse Real Madridi vazhdonte të dëshironte lojtarët që simbolizonin spektaklin dhe madhështinë individuale. Vetë Florentino Perez e kishte përmbledhur këtë filozofi me një fjali të vetme: "Real Madridi do të punojë gjithmonë për të pasur lojtarët më të mirë."
Tani sfida nuk është të shtosh yje, por të krijosh një ekip
Këtë verë situata është krejt ndryshe.
Me Mbappen, Viniciusin dhe Bellinghamin, Real Madridi tashmë i ka figurat kryesore të marketingut dhe futbollit. Klubi nuk ka më nevojë të transferojë një tjetër superyll për të dëshmuar rëndësinë globale.
Pyetja kryesore tani është: si mund të shndërrohen të gjithë këta emra në një skuadër të qëndrueshme?
Mourinho nuk kërkon lodra të reja, por mjete pune
Jose Mourinho u emërua zyrtarisht trajner më 11 qershor me kontratë trevjeçare.
Vetëm pak ditë më vonë, Real Madridi nisi transformimin e skuadrës. Cucurella u prezantua katër ditë pas emërimit të portugezit, Konate erdhi tri ditë më pas, ndërsa Dumfries në fillim të korrikut.
Kjo nuk provon domosdoshmërisht se Mourinho ka kërkuar personalisht secilin transferim, por tregon qartë se këtë herë klubi nuk po grumbullon emra të mëdhenj dhe më pas të mendojë si t'i përdorë. Përkundrazi, po ndërton një skuadër sipas një ideje të qartë futbollistike.
Cucurella nuk është një "Galaktik" klasik. Ai nuk sjell miliona ndjekës apo rekorde golash. Ai sjell intensitet, agresivitet, energji, presion të lartë dhe fleksibilitet në mbrojtje.
Sipas raportimeve britanike, Real Madridi pagoi deri në 51.8 milionë funte për një mbrojtës të majtë që nuk është luks, por një zgjidhje e menjëhershme.
Konate mbërriti si lojtar i lirë nga Liverpooli. Edhe ai nuk është një transferim marketingu, por një profil sportiv shumë i qartë: i gjatë, i shpejtë, fizikisht dominues dhe i mësuar të mbrojë hapësira të mëdha pas vijës së lartë të mbrojtjes.
Në vitet e fundit, Real Madridi është përballur shpesh me lëndime dhe ndryshime të vazhdueshme në qendër të mbrojtjes. Konate nuk është transferuar për të qenë fytyra e klubit, por për të garantuar stabilitet që yjet ofensivë të shkëlqejnë.
Nga ana tjetër, Dumfries sjell një dimension krejt tjetër. Ai nuk është vetëm mbrojtës krahu, por një lojtar që sulmon vazhdimisht zonën, vrapon pa top dhe krijon superioritet fizik.
Ai nuk është një artist teknik, por një futbollist që i jep Mourinhos një armë taktike që skuadra nuk e kishte./Telegrafi/
