Poezi nga: Agim Mala

Vjen njeriu
Pa flokë
Pa dhëmbë
Pa emër
Në takimin e parë mëson të qajë

I jap emër
Ma merr edhe mbiemrin
I jap ajër
ujë e bukë të përsheshur –
nuk i mjafton
Ma merr zemrën
Mish të gjallë

Vjen njeriu i flashkët
ujë
i pafuqi
nuk mund ta ngrehë as trupin e imët
e me vete sjell
një plang të madh dashuri
që nuk mund ta luajnë vendit
as tri ushtri

Vjen e më gjen era
duke luajtur bixhoz me mikun
me të ardhmen
Më ulet pranë
merr me vete krejt ç’kam humbur

E pabesueshme
dy pëllëmbë mbi tokë
e gjithçka i shkon për dore

Vjen njeriu pa trokitur
pa frikë se do të vdesë urie
palla që s’i ha a kemi bukë
qumësht
lule ta lajmë për Shëngjergj

Vjen i vogël
pa flokë
pa dhëmbë
me shikim të tretur
Nuk di ta dallojë zërin
as hijen as dritën
e miku i frikësohet
imzot
asgjë nuk po kuptoj