Psikologu i famshëm besonte se marrëdhënia me babanë ndikon thellë në vetëvlerësimin, mënyrën si një grua dashuron dhe zgjedh partnerët, ndërsa ftohtësia emocionale mund të lërë pasoja të gjata
Marrëdhënia midis babait dhe vajzës është një nga lidhjet më të thella dhe më të rëndësishme në jetën e një gruaje. Mënyra se si babai e sheh, flet me të, i shpreh dashurinë ose ia mohon atë, shpesh lë gjurmë që vajza i bart shumë më gjatë sesa shoqëria dëshiron ta pranojë.
Pikërisht për këtë fliste Carl Jung përmes teorisë së tij mbi kompleksin atëror dhe marrëdhënien midis prindit dhe fëmijës. Jung besonte se babai ka një ndikim jashtëzakonisht të madh në zhvillimin psikologjik të vajzës, aq të madh sa mund të formësojë ndjenjën e saj të vetëvlerësimit, mënyrën si dashuron, zgjedh partnerët dhe e sheh veten.
Kur babai është i butë, i pranishëm dhe emocionalisht i qëndrueshëm, vajza shpesh rritet në një grua të sigurt, që beson se meriton dashuri dhe respekt. Por kur ai është i ftohtë, kritikues, i dhunshëm, poshtërues ose emocionalisht i paarritshëm, pasojat mund ta ndjekin fëmijën gjatë gjithë jetës.
Një nga citatet më të njohura të Jungut flet pikërisht për forcën e figurës atërore: “Çdo babai i është dhënë mundësia ta prishë natyrën e vajzës së tij.”
Edhe pse kjo fjali është e shkurtër, kuptimi i saj është i thellë. Jung nuk thoshte se çdo baba do ta lëndojë fëmijën e vet, por se fuqia atërore mund të jetë edhe shëruese, edhe shkatërruese. Fëmija, përmes babait, shpesh mëson për herë të parë çfarë do të thotë të jesh i dashur, i pranuar dhe i vlerësuar. Nëse në vend të kësaj merr kritikë, refuzim ose frikë, plaga mbetet thellë e gdhendur, transmeton Telegrafi.
Vajzat shpesh e bartin gjithë jetën marrëdhënien me babanë
Jung besonte se fëmijëria nuk mbetet pas nesh; ajo vazhdon të jetojë brenda nesh dhe më vonë shfaqet përmes marrëdhënieve, emocioneve dhe modeleve të sjelljes.
Një vajzë që është rritur me një baba që kritikonte vazhdimisht pamjen, emocionet ose suksesin e saj mund të zhvillojë më vonë ndjenjën se nuk është kurrë mjaftueshëm e mirë. Disa gra, për shkak të kësaj, kalojnë jetën duke u përpjekur të fitojnë dashuri, ndërsa të tjera zgjedhin partnerë emocionalisht të paarritshëm, sepse një marrëdhënie e tillë u duket e njohur që nga fëmijëria.
Ai paralajmëronte veçanërisht për prindërit që ua transmetojnë fëmijëve frustrimet dhe ëndrrat e parealizuara. Një nga mendimet e tij më të cituara edhe sot është:
“Asgjë nuk ka ndikim më të fortë psikologjik mbi fëmijët sesa jeta e papërmbushur e prindërve të tyre.”
Me fjalë të tjera, prindi që nuk ka zgjidhur traumat, zemërimin, pakënaqësinë ose konfliktet e veta të brendshme, shumë shpesh ia transmeton ato fëmijës pa vetëdije.
Babai që nuk ka mësuar kurrë të shprehë emocione mund të rrisë një vajzë që beson se dashuria duhet të dhembë ose se për vëmendje duhet luftuar. Babai që poshtëron, kontrollon ose nënçmon vazhdimisht fëmijën mund të krijojë një person që më vonë dyshon në çdo vendim të vetin.
Babai i ftohtë lë pasoja të thella
Jung nuk fliste vetëm për baballarët hapur të dhunshëm. Ai besonte se edhe ftohtësia emocionale mund të lërë pasoja serioze.
Shumë fëmijë janë rritur në shtëpi ku “gjithçka dukej normale”, por dashuria mungonte. Babai ishte fizikisht i pranishëm, por emocionalisht i largët. Nuk pyeste si ndihej fëmija, nuk tregonte butësi dhe nuk jepte mbështetje.
Vajza të tilla shpesh rriten me ndjenjën se duhet të jenë perfekte për ta merituar vëmendjen. Disa bëhen tepër të forta dhe të pavarura, sepse që herët kanë mësuar se nuk mund të mbështeten tek askush. Të tjera mbeten gjithë jetën të uritura për dashuri dhe miratim.
Në interpretimet e veprës së Jungut shpesh thuhet se një baba i ftohtë ose i munguar mund të krijojë te vajza një ndjenjë të thellë pasigurie emocionale dhe frike nga refuzimi.
“Derisa e pavetëdijshmja të bëhet e vetëdijshme…”
Një nga thëniet më të njohura të Jungut sot lidhet shpesh pikërisht me traumat e fëmijërisë:
“Derisa ta bëni të vetëdijshme të pavetëdijshmen, ajo do ta drejtojë jetën tuaj, ndërsa ju do ta quani fat.”
Jung besonte se shumë njerëz i përsërisin të njëjtat modele emocionale gjatë gjithë jetës pikërisht sepse nuk janë përballur kurrë me plagët e krijuara në familje.
Vajza që është rritur me një baba të ftohtë ose agresiv mund të mendojë më vonë se është “e dënuar” për marrëdhënie të këqija, por Jung besonte se njeriu nuk mbetet përgjithmonë i burgosur në të kaluarën e vet. Hapi i parë drejt ndryshimit, thoshte ai, është kuptimi i plagës personale.
Plaga nuk zhduket vetvetiu
Edhe pse Jung shkroi shumë për dhimbjen që prindërit mund t’u shkaktojnë fëmijëve, ai nuk besonte se njeriu duhet të mbetet përgjithmonë viktimë e fëmijërisë së vet.
Ai mendonte se përballja me të vërtetën, pranimi i emocioneve personale dhe kuptimi i marrëdhënieve me prindërit mund ta ndihmojnë njeriun t’i ndërpresë modelet shkatërruese.
Sepse fëmija që dikur është lënduar nuk mbetet përgjithmonë fëmijë, por plaga që nuk pati mundësi të shërohej shpesh vazhdon të flasë përmes të rriturit. /Telegrafi/
