Poezi nga: Maria Luisa Bombal
Përktheu: Maksim Rakipaj

Jo. Nuk e urren.
Por as nuk e do.
Dhe sapo rresht
së dashuri dhe së urryeri
ndjen të zgjidhet
e fundmja nyje
e gjithë jetës së saj.
S’i hyn më gjë në sy.
Është sikur
të mos kish më arsye
të qe as ajo as e shkuara e vet.
Një mërzi pafund e pushton,
këmbët i merren, ecën mbrapsht.
Oh ky tërbim i papritur!
Kjo dëshirë
që e mundon me të të bashkohet duke rënkuar:
“Dua të jetoj.
Kthema,
urrejtjen time ma kthe!”