Në prag të Kupës së Botës 2002, pak njerëz besonin se Kombëtarja e Brazilit do të ngjitej në majën e botës.
Kombëtarja më e famshme në histori vinte pas një periudhe kaotike: pesë trajnerë në katër vite, kualifikime zhgënjyese, yje të dëmtuar dhe një opinion publik që kishte humbur besimin.
Megjithatë, vetëm disa javë më vonë, Brazili do të largohej nga Japonia dhe Koreja e Jugut me trofeun e pestë botëror, duke fituar çdo ndeshje të turneut pa kohë shtesë apo penallti. Ishte një nga fushatat më dominuese në historinë e futbollit.
Nga favorit absolut në ekip të dyshimtë
Pas finaleve të Kupës së Botës në 1994 dhe 1998, Brazili mbetej simbol i futbollit botëror. Yje si Ronaldo Nazario, Rivaldo dhe Ronaldinho dominonin futbollin evropian, ndërsa vendi vazhdonte të prodhonte talente të jashtëzakonshme.
Por realiteti para Botërorit 2002 ishte shumë ndryshe:
Brazili kishte vështirësi serioze në kualifikuese.
Ronaldo vinte pas pothuajse tre viteve me dëmtime të rënda në gju.
Kombëtarja kishte humbur identitetin dhe stabilitetin.
Opinioni publik dhe mediat favorizonin Argjentinën, Francën, Italinë dhe Spanjën për trofeun.
Trauma e Parisit 1998
Gjithçka nisi në finalen e Kupës së Botës 1998 ndaj Kombëtares së Francës.
Pak orë para ndeshjes, Ronaldo pësoi një episod misterioz shëndetësor në hotelin e ekipit. Sulmuesi brazilian pati konvulsione dhe shokët e skuadrës u tronditën nga gjendja e tij. Fillimisht ai u hoq nga formacioni, por më pas u rikthye në minutën e fundit.
Franca fitoi 3-0, ndërsa Ronaldo dukej larg versionit të tij normal. Ngjarja krijoi teori konspirative për vite të tëra dhe la një plagë të madhe në futbollin brazilian.
Nga “joga bonito” te pragmatizmi
Pas dështimeve të viteve ‘80 me futboll spektakolar, Brazili kishte nisur gradualisht të ndryshonte filozofinë.
Trajnerë si Carlos Alberto Parreira dhe më vonë Luiz Felipe Scolari sollën një qasje më pragmatike dhe më të organizuar.
Scolari, i njohur si “Big Phil”, u bë figura më kontroverse e periudhës:
Refuzoi të thërriste legjendën Romario, preferoi disiplinën ndaj spektaklit dhe ndërtoi një ekip fizikisht të fortë dhe taktikisht të balancuar.
Në atë kohë, shumë tifozë brazilianë e kundërshtonin hapur.
Sistemi që ndryshoi gjithçka:
Në Botërorin 2002, Scolari vendosi të përdorte një sistem me tre mbrojtës, diçka e pazakontë për Brazilin.
Formacioni ndërtohej rreth:
Marcos në portë, tresheve mbrojtëse Lucio, Edmilson dhe Roque Junior;
Krahëve ofensivë Cafu dhe Roberto Carlos, mesfushorëve punëtorë Gilberto Silva dhe Kleberson.
Por zemra e ekipit ishin “Tre R-të”:
Ronaldo
Rivaldo
Ronaldinho
Të tre luanin lirshëm, ndërronin pozicione vazhdimisht dhe krijonin një sulm pothuajse të pandalshëm.
Dominimi në fazën e grupeve
Brazili e nisi turneun me fitore 2-1 ndaj Kombëtares së Turqisë, në një ndeshje të famshme për simulimin e Rivaldos ndaj Hakan Unsal.
Më pas erdhën fitoret bindëse ndaj:
Kombëtares së Kinës dhe Costa Ricas ku Brazili e mbylli grupin me maksimumin e pikëve dhe një sulm spektakolar.
Ronaldinho “çmend” Anglinë
Në çerekfinale ndaj Kombëtares së Anglisë, Ronaldinho zhvilloi një nga ndeshjet më ikonike të Kupës së Botës.
Ai asistoi për golin e Rivaldos, shënoi supergol nga goditja e dënimit ndaj David Seaman dhe u përjashtua me karton të kuq vetëm pak minuta më vonë.
Goli i tij mbetet ende një nga momentet më të famshme të historisë së Botërorëve.
Ronaldo dhe finalja perfekte
Në finale, Brazili u përball me Kombëtaren e Gjermanisë dhe portierin fenomenal Oliver Kahn.
Pas një pjese të parë të tensionuar, Ronaldo vendosi gjithçka:
Gol në minutën e 67-të pas një gabimi të Kahn dhe gol i dytë pas asistimit inteligjent të Rivaldos.
Brazili fitoi 2-0 dhe siguroi yllin e pestë në histori. Ronaldo e mbylli turneun me tetë gola dhe fitoi “Këpucën e Artë”, duke kompletuar një rikthim legjendar pas dëmtimeve që rrezikuan karrierën e tij.
Fundi i epokës së artë
Vetëm 40 ditë pas triumfit, Scolari dha dorëheqjen, ai kishte fituar gjithçka dhe ishte larguar në kulm.
Që nga ajo kohë, Brazili ka vazhduar të prodhojë superyje, por shumë tifozë besojnë se skuadra e vitit 2002 ishte kombëtarja e fundit braziliane vërtet e paprekshme, një përzierje perfekte mes talentit, karakterit dhe pragmatizmit.
Për një muaj në Azi, askush nuk mund ta ndalte Brazilin. /Telegrafi/
