Mëshiromëni, sepse jam poet. Duhet të shkruaj ose do të çmendem dhe askujt s’i ha palla. Nuk po ia drejtoj gishtin askujt. Seriozisht, kë mund të fajësoj që nuk më lexojnë? Nuk i fajësoj, megjithëse e lexoj veten me obsesivitet, sall për të kompensuar mungesën e interesit të të tjerëve. Ma merr mendja se meritoj mëshirë për shkak të këtij mallkimi që më nënshtron. Jo se e dua – mëshirën – sepse nuk e dua. Dua që njerëzit të lexojnë ose të kenë frikë ose të më duan. Ama do të pranoja mëshirën anipse nuk bëhet fjalë për të. Kujtoj se jam i cokatur dhe e di që ky nuk është problemi yt. Megjithatë, të lutem, ulu. Mos i jep vetes zahmet. Mos piskat! Askush nuk po vjen të të ndihmojë. A mund të të lexoj një poezi?
