Ata u rritën pa telefona inteligjentë, pa rrjete sociale dhe pa mbikëqyrje të vazhdueshme. Pikërisht kjo i ndihmoi të zhvillonin durimin, pavarësinë dhe aftësinë për t'u ngritur pas dështimeve
Prindërit i donin dhe kujdeseshin për ta, por nuk kontrollonin çdo hap të tyre. Pikërisht kjo liri i ndihmoi të zhvillonin aftësi që sot konsiderohen shumë të vlefshme.
1. Mësuan se dështimi nuk është fundi i botës
Ata nuk kishin frikë të provonin gjëra të reja. Merrnin pjesë në gara, sporte apo aktivitete edhe kur nuk ishin më të mirët. Refuzimet dhe zhgënjimet e vogla u mësuan të ngriheshin sërish dhe të provonin përsëri.
2. Fjala e dhënë kishte peshë
Kur linin takim me dikë, nuk kishte mesazhe të minutës së fundit apo aplikacione për të ndryshuar planet. Nëse premtuan se do të ishin diku, zakonisht e mbanin fjalën.
Kjo u mësoi përgjegjësi dhe besueshmëri.
3. Bënin gjëra pa pritur miratim nga të tjerët
Shumë prej tyre mësonin një instrument, vizatonin, ndërtonin modele apo merreshin me hobi vetëm sepse u pëlqente.
Nuk kishte pëlqime (likes) apo ndjekës (followers) që t’i motivonin. Motivimi vinte nga vetë kënaqësia e aktivitetit.
4. Nuk mund t’i largonin njerëzit nga jeta me një klikim
Pas një zënke, të nesërmen përsëri takoheshin në shkollë ose në lagje. Nuk ekzistonin bllokimet në rrjetet sociale.
Kjo i mësoi të zgjidhnin konfliktet, të duronin njerëz të ndryshëm dhe të bashkëjetonin edhe me ata që nuk i pëlqenin, transmeton Telegrafi.
5. Dinin të krijonin vetë argëtimin
Kur nuk kishte internet apo qindra kanale televizive, fëmijët shpiknin lojëra, aventura dhe mënyra të reja për t'u argëtuar.
Pikërisht mërzia zhvilloi imagjinatën, kreativitetin dhe aftësinë për të zgjidhur probleme.
6. Flisnin me njerëz të panjohur
Për të telefonuar një shok, duhej të flisnin fillimisht me prindërit e tij. Duhej të pyesnin vetë në bibliotekë, të porosisnin ushqim ose të kërkonin ndihmë nga të rriturit.
Kjo u zhvilloi aftësitë komunikuese dhe vetëbesimin.
7. Mësuan të prisnin
Prisnin episodin e radhës të serialit të preferuar, zhvillimin e fotografive apo transmetimin e një filmi në televizion.
Jo çdo gjë ishte e disponueshme menjëherë, ndaj durimi u bë pjesë e jetës së tyre.
8. Nuk ankoheshin për çdo gjë
Nëse një dyqan nuk kishte produktin që kërkonin ose një sportel ishte mbyllur, duhej ta pranonin situatën.
Nuk kishte rrjete sociale ku të shprehnin menjëherë pakënaqësinë. Kjo u mësoi të përballonin zhgënjimet pa dramatizim.
9. Kalonin orë të tëra jashtë kontaktit
Luajtja në lagje, ngasja e biçikletës dhe shëtitjet pa telefon ishin pjesë normale e fëmijërisë.
Kalonin shumë kohë vetëm me mendimet e tyre, gjë që i ndihmoi të zhvillonin pavarësi emocionale dhe aftësinë për të përballuar vetminë.
Jo gjithçka ishte më mirë
Sigurisht, ajo fëmijëri nuk ishte ideale. Disa fëmijë mbeteshin pa mbështetjen e nevojshme dhe shumë probleme kalonin pa u vënë re.
Megjithatë, ekspertët vlerësojnë se ajo mënyrë e rritjes ndihmoi në zhvillimin e cilësive si pavarësia, durimi, përgjegjësia, këmbëngulja dhe aftësia për t'u përshtatur me situata të vështira.
Nuk ishte një trajnim i planifikuar për jetën, por për shumë njerëz rezultoi të ishte një shkollë e vlefshme për të përballuar sfidat e moshës së rritur. /Telegrafi/
