Faltorja e vogël e Tokios ku njerëzit luten për bileta koncertesh

E fshehur në lagjen plot zhurmë Nihonbashi, kjo faltore më shumë se 1000-vjeçare besohet se ka fuqinë t’ju lejojë të shihni nga afër grupet tuaja të preferuara muzikore.
Nga: Erika Ebsworth-Goold / BBC
Përkthimi: Telegrafi.com
Është e lehtë të ndihesh e mbingarkuar në lagjen e gjallë Nihonbashi të Tokios. Drejtues të veshur me kostume hyjnë e dalin nga drekat e biznesit, blerës të pasur mbushin dyqanet gjigante dhe ndërtesat e larta pothuajse e bllokojnë dritën e diellit që të arrijë në tokë.
Pikërisht kur u ndjeva i mbingarkuar mendërisht nga turma e njerëzve në lagje, kalova përmes një porte të kuqe të ndezur tori dhe hyra në një oazë të vogël e të qetë të quajtur “Fukutoku”. Mora frymë thellë dhe menjëherë u ndjeva e qetë.
Ndërsa Tokio ka qindra faltore të ngjashme Shinto, shpejt mësova se kjo tërheq besimtarë për një arsye shumë të veçantë. Në vend që t’u kërkojnë kami-ve, ose perëndive Shinto, fat të mirë apo shëndet, besimtarët vijnë këtu për një dëshirë shumë specifike: bileta koncertesh.

Nga biletat e lotarisë te J-Pop
E ndërtuar në shekullin IX, “Fukutoku” i kushtohet Inari-t - hyjni që besohet se sjell korrje të bollshme orizi dhe begati. Në vitin 1590, samuraji i njohur Tokugawa Ieyasu e vizitoi faltoren dhe u mahnit aq shumë prej saj, saqë u bë mbrojtësi i saj. Me këtë mbështetje erdhën edhe privilegjet.
“Ai kishte një afinitet kaq të madh për faltoren, saqë ia lejoi disa privilegje të veçanta, përfshirë organizimin e lotarive,” tha Beth Carter, profesoreshë e japonishtes në Universitetin e Klivlendit. “Ajo u bë vërtet shumë, shumë popullore.”
Lotaritë ndihmonin në financimin e përmirësimeve të faltores dhe fituesit mbanin një pjesë të çmimit të madh. Me kalimin e kohës, u rrit reputacioni i “Fukutokus” si vend ku kërkohej fati. Inari kishte sjellë gjithmonë bollëk; tani njerëzit vinin gjithashtu për t’u kërkuar kami-ve bileta lotarie. Gjatë 400 vjetëve të ardhshme, “Fukutoku” mbeti një strehë për ata që kërkonin fat.
Kalojmë në vitet ‘90 të shekullit XX dhe një lëvizje e re muzikore i shtoi një dimension tjetër mistikës së faltores. Ndërsa J-Pop-i shpërtheu në popullaritet, grupet si Glay, Speed dhe Morning Musume mbushën sallat në mbarë Japoninë dhe frymëzuan një formë të re të adhuruesve.

“Kultura japoneze e idhujve muzikorë u bë jashtëzakonisht e madhe,” tha Krista Rogers, reportere në faqen e lajmeve SoraNews24 me bazë në Tokio. “Ekziston një term i quajtur oshi. Oshi yt është anëtari i grupit që ti mbështet, ai që ti e adhuron.”
Adhuruesit e përkushtuar blejnë lloj-lloj produktesh për të mbështetur oshi-n e tyre, nga bluzat te çantat dhe stemat e dekoruara. Por, një gjë që mund të mos jenë në gjendje ta blejnë është një biletë për t’i parë duke performuar.
Kjo ndodh sepse shumë koncerte të mëdha në Japoni përdorin një sistem onlajn lotarie me disa faza. Adhuruesit aplikojnë për mundësinë për të blerë bileta dhe mund t’i blejnë vetëm në sasi të kufizuara - nëse përzgjidhen. Sistemi është krijuar për ta bërë procesin më të drejtë, por disa kërkojnë pak ndërhyrje hyjnore për të rritur shanset e tyre. Nëse besohet se lutja në “Fukutoku” funksionon për të fituar bileta lotarie gërvishtëse, fansat shpresojnë se mund të sjellë fat edhe për biletat e koncerteve.
“Kemi një shprehje: ‘Bëj gjithçka që mundesh dhe lëre fatin në dorë të fatit’,” tha Cyber Bunny, një cicerone dhe krijuese përmbajtjeje me bazë në Tokio. “Japonezët do të bëjnë në thelb gjithçka për të rritur shanset e tyre, qoftë edhe me një për qind. Ata mendojnë se [të shkosh në “Fukutoku” për t’u lutur për bileta] është më mirë sesa të mos bësh asgjë. Është më mirë se hiç!”

Lutja para altarit
Gjatë pandemisë, koncertet u ndalën, por përkushtimi ndaj oshi-t jo. Ulli Nambo, një cicerone që ua tregon faltoren pjesëmarrësve gjatë tureve ushqimore, kujton se kur kufizimet u hoqën dhe artistët rifilluan turnetë, adhuruesit u dyndën në “Fukutoku”, të etur për t’u ribashkuar me grupet e tyre të preferuara.
“As nuk mund ta shihje zonën e lutjes, sepse kishte kaq shumë njerëz,” shpjegoi ajo. “Rruga duhej të mbyllej sepse ishin grumbulluar tepër shumë njerëz.”
Ditën kur e vizitova, “Fukutoku” gumëzhinte nga besimtarët që përkulnin kokën në nderim të heshtur. Fillimisht, ata pastronin duart dhe gojën te temizuya, ose burimi i ujit. Pasi pastroheshin, përkuleshin thellë dy herë para altarit kryesor, duartrokisnin dy herë për të thirrur kami-t, bënin lutje të heshtura dhe përkuleshin edhe një herë në shenjë mirënjohjeje.
Disa më pas drejtoheshin te një kioskë për të blerë ema, karta të vogla prej druri që kushtojnë afërsisht 500-1000 jenë [2.7-5.4 euro]. Pastaj ata shkruanin kërkesa specifike në secilën ema përpara se t’i lidhnin. Një vështrim i shpejtë zbulonte dhjetëra lutje nga adhurues koncertesh plot shpresë për të parë grupe që varionin nga ZeroBaseOne te BTS, të gjithë duke u lutur që të fitonin lotarinë brenda dy deri në tre javësh dhe të merrnin çmimin përfundimtar: mundësinë për ta parë oshi-n e tyre nga afër.

Një fuqi më e lartë
Feja vendase Shinto e Japonisë nuk ka dogma të rrepta dhe as nuk përqendrohet te absolutet. Mrekullitë e momentit të tanishëm konsiderohen të shenjta. Por, a lejohet të lutesh për diçka kaq të përkohshme sa biletat e koncerteve?
“Ka një numër studiuesish japonezë që na nxisin të mos i shohim këto lloj ndërveprimesh si shkëmbime materialiste, por më tepër si ritualin fetar dhe përgatitjen për të,” tha Carter. “Kur merr diçka që e dëshiron, fiton lumturi, fiton një qetësi dhe paqe të brendshme, e cila më pas të përgatit për një shkëmbim shpirtëror për të cilin ndoshta nuk ishe gati më parë.”
Taishi Kato, një prift i gjeneratës së 22-të në faltoren “Hattori Tenjingu” në Osaka, është dakord. Nëse tregohet respekti i duhur ndaj kami-ve, ai thotë se njerëzit janë të mirëpritur të luten për atë që dëshirojnë - qoftë në faltoren e tij, në “Fukutoku” apo gjetkë.
“Ne ua hapim derën të gjithëve,” theksoi ai. “Njerëzit mund të zgjedhin faltoren që duan dhe, nëse luten sinqerisht, atëherë është në rregull të kërkojnë atë që u sjell gëzim.”

Dëgjimi i muzikës në koncerte shpesh është quajtur një përvojë fetare. Në Tokio, mund të vlejë edhe të lutesh për të, siç e zbuloi Rogers. Një herë, kur oshi i saj Ayumi Hamasaki erdhi në qytet, Rogers mori pjesë në lotari pa sukses. Herën tjetër që Hamasaki njoftoi një turne, Rogers nuk ia la gjithçka rastësisë - ajo shkoi drejt e në “Fukutoku”.
“U luta dhe, disi, e mora biletën,” kujtoi ajo duke qeshur. /Telegrafi/







































