Një vepër arti me 390 kilogramë gjalpë kikiriku në dyshemenë e një muzeu holandez ka tërhequr rreth 48 mijë vizitorë, por edhe 48 “hapa fatalë”, pesë telefona të humbur dhe madje një incident ku një fëmijë tentoi ta lëpinte veprën.
Vepra e pazakontë u ekspozua për dy muaj në Muzeun Boijmans Van Beuningen në Rotterdam, si homazh për artistin holandez Wim T. Schippers, i cili ndërroi jetë këtë vit. Vepra ishte një rikrijim i konceptit të tij të famshëm “Pindakaasvloer” – dyshemeja me gjalpë kikiriku, një vepër që Schippers e realizoi për herë të parë në vitin 1969.
Gjalpi i kikirikut u përhap në një sipërfaqe gjashtëkëndore prej 25 metrash katrorë, me udhëzimin që të vendosej sa më njëtrajtshëm dhe pa kokrriza apo grumbuj, transmeton Telegrafi.
Por ekspozita nuk shkoi gjithmonë sipas planit. Sipas muzeut, 48 vizitorë përfunduan aksidentalisht duke shkelur mbi veprën, ndërsa pesë telefona celularë u nxorën nga shtresa e trashë e gjalpit të kikirikut.
Dhe kishte edhe një incident të veçantë. Një person e provoi veprën me gjuhë. Sipas një zëdhënësi të muzeut, bëhej fjalë për një fëmijë të vogël që dyshohet se nuk i rezistoi dot tundimit për ta provuar.
Ekspozita shkaktoi gjithashtu rreth 80 ankesa, të dërguara me shkrim ose përmes telefonit. Çfarë ndodh me 390 kilogramët e gjalpit?
Pas përfundimit të ekspozitës, muzeu u përball me një problem disi të pazakontë: çfarë të bëhej me qindra kilogramët e gjalpit të kikirikut?
Institucioni shqyrtoi mundësinë e ripërdorimit të tij, për shembull duke ia dhuruar kopshteve zoologjike, strehimoreve të kafshëve ose iniciativave mjedisore.
Por pas tetë javësh në dyshemenë e muzeut, siguria ushqimore nuk mund të garantohej më.
Për këtë arsye, gjalpi i kikirikut do të përfundojë në kompostim. Ekspozita tregoi gjithashtu se sa i dashur është gjalpi i kikirikut në Holandë.
Gjatë periudhës së ekspozitës, kafeneja e muzeut shërbeu më shumë se 400 sandviçë me gjalpë kikiriku. /Telegrafi/
Kombinimi më i preferuar ishte me “hagelslag”, kokrrizat e vogla të çokollatës që holandezët i përdorin shpesh mbi bukë.
Në fund, vepra e Schippers duket se arriti pikërisht atë që arti bashkëkohor shpesh kërkon: të provokojë, të befasojë dhe t'i bëjë njerëzit të flasin për të.
Vetëm se këtë herë, disa vizitorë e morën shprehjen “përjetoni artin” paksa tepër seriozisht.
