Një kombinim i thjeshtë me sodë buke mund të ndihmojë në zbutjen e ndryshkut dhe pastrimin e enëve metalike pa përdorur menjëherë mjete agresive
Kur qërojmë patatet, lëvoret zakonisht përfundojnë menjëherë në mbeturina. Megjithatë, para se t’i hidhni herën tjetër, mund të kontrolloni nëse në kuzhinë keni ndonjë tenxhere, tigan apo send tjetër metalik ku është shfaqur ndryshku.
Një truk i thjeshtë shtëpiak kombinon lëvoret e patates me sodën e bukës, ndërsa arsyeja pse kjo përzierje mund të ndihmojë lidhet me përbërjen e tyre.
Soda e bukës vepron si një mjet i butë abraziv që ndihmon në largimin e shtresave të grumbulluara, ndërsa patatja përmban natyrshëm acid oksalik, një përbërës që mund të reagojë me ndryshkun dhe ta bëjë më të lehtë largimin e tij.
Rezultati, megjithatë, varet nga sasia dhe vjetërsia e ndryshkut, si dhe nga materiali i enës që po përpiqeni të pastroni, transmeton Telegrafi.
Ju duhen vetëm dy gjëra
Për këtë metodë nuk nevojiten produkte të posaçme apo përgatitje të ndërlikuar.
Ju duhen:
- lëvore patatesh ose një patate e papërpunuar e prerë përgjysmë
- sodë buke
Fillimisht, spërkateni sodën e bukës drejtpërdrejt mbi pjesën e ndryshkur të enës.
Më pas vendosni lëvoret e patates sipër, në mënyrë që ana e brendshme dhe e lagësht e tyre të prekë sipërfaqen që dëshironi të pastroni. Për sende më të vogla mund të përdorni edhe një gjysmë patateje.
Lëreni përzierjen të veprojë gjatë natës.
Të nesërmen, fërkojeni mirë sipërfaqen me furçë ose sfungjer të përshtatshëm dhe shpëlajeni me ujë.
Nëse shtresa e ndryshkut është më e trashë ose ka qëndruar aty për një kohë të gjatë, mund të jetë e nevojshme që procedura të përsëritet.
Pse funksionon patatja ndaj ndryshkut?
Kjo metodë mund të tingëllojë e pazakontë, por shpjegimi lidhet me kiminë.
Patatja përmban acid oksalik, i cili përdoret edhe në disa produkte komerciale për heqjen e ndryshkut dhe depozitave minerale.
Soda e bukës, nga ana tjetër, ndihmon mekanikisht gjatë fërkimit.
Kombinimi i tyre mund ta zbusë ndryshkun sipërfaqësor dhe ta bëjë më të lehtë largimin e tij, pa pasur nevojë që menjëherë të përdoren mjete më agresive.
Megjithatë, kjo metodë nuk është e përshtatshme për çdo lloj sipërfaqeje. Te enët e veshura, të emaluara, delikate ose me vlerë, është më mirë të kontrollohen udhëzimet e prodhuesit dhe metoda të provohet fillimisht në një pjesë të vogël e pak të dukshme.
Hapi më i rëndësishëm vjen pas pastrimit
Pasi ta hiqni ndryshkun, mos e lini enën të lagur.
Lagështia është një nga faktorët kryesorë që favorizon rikthimin e ndryshkut, prandaj enët metalike duhet të thahen menjëherë dhe plotësisht pas larjes.
Te enët prej gize ose disa lloje çeliku mund të ndihmojë edhe një shtresë shumë e hollë vaji pas tharjes, e cila krijon një barrierë mbrojtëse mes metalit, lagështisë dhe ajrit.
Mënyra më e mirë për ta luftuar ndryshkun është parandalimi: mos i lini enët metalike të lagura për një kohë të gjatë dhe ruajini në vende të thata.
E nëse ndryshku megjithatë shfaqet, lëvoret e patates që do t’i hidhnit dhe pak sodë buke mund t’i japin enës një mundësi të dytë. /Telegrafi/
