Ndonjëherë, reagimi më i fortë ndaj dikujt nuk flet vetëm për të – por edhe për diçka që ende nuk e kemi zbuluar te vetja
Disa njerëz hyjnë në jetën tonë sikur të shfaqeshin pikërisht në momentin e duhur. Me ta kuptohemi menjëherë, ndihemi të qetë dhe të lirshëm. Të tjerë, përkundrazi, arrijnë të na nervozojnë, të na lëndojnë ose të zgjojnë emocione që vështirë dimë t’i shpjegojmë. Pikërisht këto takime shpesh lënë gjurmët më të thella.
Psikologjia e Carl Gustav Jungut ofron një këndvështrim interesant për marrëdhënie të tilla. Njerëzit dhe situatat që shkaktojnë te ne reagime të forta mund të shërbejnë si një lloj pasqyre, jo sepse domosdoshmërisht janë “dërguar” në jetën tonë, por sepse përmes tyre mund të zbulojmë diçka për veten që përndryshe do të mbetej e fshehur.
Në psikologjinë popullore kjo ide lidhet shpesh me të ashtuquajturin “ligj të rezonancës”. Ai nuk është një ligj psikologjik i provuar shkencërisht, por përdoret si metaforë për të shpjeguar se ajo që na prek fuqishëm mund të tregojë diçka për frikën, nevojat, pasiguritë apo dëshirat tona, transmeton Telegrafi.
Çfarë nënkupton “rezonanca”?
Në fizikë, rezonanca ndodh kur një ndikim i jashtëm përputhet me frekuencën natyrore të një sistemi dhe shkakton reagim më të fortë.
Në zhvillimin personal, termi përdoret figurativisht për situatat kur një person apo ngjarje zgjon te ne një reagim të fuqishëm emocional.
Dikush mund të na tërheqë ose qetësojë, ndërsa një tjetër zgjon zemërim, xhelozi, frikë apo ndjenjë kërcënimi. Reagimi ynë nuk flet domosdoshmërisht vetëm për personin përballë, por mund të na tregojë diçka edhe për veten.
Kjo nuk do të thotë se duhet të justifikojmë sjelljen e keqe të të tjerëve. Pyetja është: pse kjo sjellje më preku kaq fort?
Jungu dhe “hija”
Një nga konceptet më të njohura të Jungut është “hija” – pjesa e personalitetit ku mund të fshihen tipare, ndjenja, dëshira apo frikë që nuk duam t’i pranojmë ose i kemi shtypur.
Aty mund të gjenden pasiguri të vjetra, emocione për të cilat turpërohemi, dëshira të parealizuara ose pjesë të vetes që kemi mësuar t’i fshehim.
Por ajo që shtypim nuk zhduket. Ndonjëherë shfaqet pikërisht në mënyrën se si reagojmë ndaj njerëzve të tjerë.
Prandaj, ndodh që të na irritojë një tipar që e kemi të vështirë ta pranojmë te vetja. Kjo nuk do të thotë se jemi njësoj si personi që na nervozon, por sjellja e tij mund të prekë një pikë të ndjeshme brenda nesh.
Pse disa njerëz na nervozojnë menjëherë?
Mendoni për dikë që ju irriton sepse është tepër i sigurt në vetvete. Reagimi i parë mund të jetë: “Si mund të sillet kështu?”
Por pas zemërimit mund të fshihet një pyetje tjetër: pse më shqetëson kaq shumë kur dikush flet hapur, kërkon hapësirën e vet dhe nuk druhet nga mendimi i të tjerëve?
Ndoshta pikërisht kjo është diçka që ne ia kemi mohuar vetes.
Edhe njerëzit që admirojmë mund të shërbejnë si pasqyrë. Dikush që na frymëzon mund të na tregojë një potencial që ende nuk e kemi zhvilluar.
Pyetja më e rëndësishme
Kur dikush na lëndon ose zemëron, është e natyrshme të përqendrohemi te sjellja e tij. Por pasi emocioni fillestar të qetësohet, mund të jetë e dobishme të pyesim veten: pse pikërisht kjo situatë shkaktoi një reagim kaq të fortë?
Përgjigjja mund të lidhet me një përvojë të vjetër, frikën nga refuzimi, pasigurinë apo një nevojë që prej kohësh e kemi shpërfillur.
Kjo nuk e heq përgjegjësinë e personit tjetër. Nëse dikush manipulon, shkel kufijtë tanë ose na dëmton me vetëdije, përgjegjësia mbetet e tij.
Por ne mund të zgjedhim si do t’i përgjigjemi asaj sjelljeje.
Zemërimi, xhelozia, frika apo zilia mund të jenë sinjale. Nëse suksesi i dikujt na dhemb, ndoshta prek diçka që edhe ne e dëshirojmë. Nëse liria e dikujt na irriton, ndoshta jemi tepër të rreptë me veten. Nëse refuzimi na godet fort, mund të ketë prekur një plagë më të vjetër.
Kjo nuk do të thotë se çdo emocion është “mesazh i universit” apo se çdo takim është i paracaktuar. Por vëzhgimi i reagimeve tona mund të jetë një mënyrë e vlefshme për ta njohur më mirë veten.
Ndoshta pikërisht këtu qëndron mesazhi më interesant: njerëzit që na prekin më fort, për mirë ose për keq, ndonjëherë na zbulojnë diçka për veten që ende nuk e kemi kuptuar. /Telegrafi/
