Ai është rritur, ka krijuar jetën e tij dhe ka zgjedhur partneren e tij – por për disa nëna, pranimi i këtij realiteti është më i vështirë nga sa duket
Kur është i vogël, nëna është qendra e botës së tij. Ajo e ushqen, e mbron, e këshillon dhe është aty sa herë që ai ka nevojë. Por më pas djali rritet, dashurohet, krijon jetën e tij dhe fillon të marrë vendime pa pyetur më: "Mami, çfarë mendon ti?"
Pikërisht këtu, për disa nëna, fillon një nga sprovat më të vështira të mëmësisë.
"Unë vetëm dua që ai të jetë mirë."
Kjo fjali zakonisht vjen nga dashuria. Nëna pyet nëse ka ngrënë, si po shkon puna, nëse është i lumtur dhe nëse ka marrë vendimin e duhur. Por ndonjëherë, pas këtij kujdesi mund të fshihet frika se nuk është më e nevojshme, se djali do ta harrojë ose se një grua tjetër do të bëhet personi më i rëndësishëm në jetën e tij.
Kur partnerja bëhet "kërcënim"
Djali dashurohet dhe papritur ka më pak kohë për familjen. Fundjavat i kalon me partneren, nuk telefonon aq shpesh dhe merr vendime pa kërkuar miratimin e nënës.
Atëherë mund të dëgjohen fjali si:
"Që kur është me të, je bërë tjetër njeri."
"Më parë kishe kohë për mua."
"Nuk më pëlqen ajo vajzë."
"Unë vetëm po përpiqem të të mbroj."
Një reagim i tillë nuk do të thotë domosdoshmërisht se marrëdhënia është e pashëndetshme. Por nëse përsëritet sa herë që djali përpiqet të bëhet më i pavarur, mund të tregojë se nëna e ka të vështirë të pranojë se nuk është më në qendër të jetës së tij.
Kjo bëhet edhe më e ndërlikuar kur nëna jeton vetëm ose ndihet emocionalisht e vetmuar. Djali mund të shndërrohet pa dashje në personin që e dëgjon, e qetëson dhe e mbështet.
Por ai duhet të jetë djali i saj – jo partneri emocional apo personi përgjegjës për lumturinë e saj, transmeton Telegrafi.
"Pas gjithë asaj që kam bërë për ty"
Dashuria prindërore nuk duhet të kthehet në borxh. Nëse djali ndihet i detyruar të telefonojë, të vijë në shtëpi apo të zgjedhë nënën mbi partneren vetëm që të mos e lëndojë, afërsia mund të jetë duke u mbajtur më shumë nga faji sesa nga dëshira.
Prandaj, para një këshille tjetër, një mesazhi apo pyetjes "Pse nuk më telefonove?", nëna mund ta pyesë veten:
"Po e bëj këtë sepse ai ka vërtet nevojë për mua – apo sepse unë kam nevojë të ndihem e nevojshme?"
Të lësh të birin nuk do të thotë ta humbasësh.
Do të thotë ta lejosh të marrë vendime, të dashurojë, të gabojë dhe të ndërtojë jetën e vet.
Sepse dashuria e shëndetshme e një nëne nuk thotë: "Mos më lër."
Ajo thotë:
"Shko. Jeto. Dashuro. Gabohu nëse duhet. Unë jam këtu." /Telegrafi/
