8 gjëra që psikoterapisti do të donte t’i dinit para se të hyni në seancë

Terapia nuk është thjesht të merrni këshilla – ja çfarë ndodh në të vërtetë pas derës së psikoterapistit

Fillimi i psikoterapisë mund të jetë frikësues. Kërkon hapje, besim dhe gatishmëri për të folur për emocionet më të thella.

Për disa njerëz, mundësia për ta kuptuar më mirë veten me ndihmën e një profesionisti është tërheqëse. Për të tjerë, zyra e psikoterapistit është vendi i fundit ku do të dëshironin të ishin.

Megjithatë, psikoterapia mund të ndihmojë në përballimin e shqetësimeve emocionale, konflikteve familjare e martesore, vështirësive në prindërim apo karrierë, problemeve të sjelljes dhe varësive. Efekti varet nga nevojat e klientit, përvoja e profesionistit dhe përshtatja e metodës terapeutike.

1. Hezitimi në fillim është normal

Shumica e njerëzve e fillojnë terapinë me dyshime, frikë dhe pasiguri. T’i flasësh një të panjohuri për dobësitë, frikën apo ndjenjat e turpit kërkon kohë dhe besim.

Është normale të pyesni veten nëse psikoterapisti ju kupton vërtet dhe nëse mund të ndiheni të sigurt pranë tij. Hezitimi nuk duhet t’ju pengojë të kërkoni ndihmë kur keni nevojë.

2. Ju jeni pjesa kryesore e procesit

Psikoterapia nuk funksionon pa pjesëmarrjen aktive të klientit. Psikoterapisti udhëzon me pyetje dhe komente, por ju duhet të flisni për mendimet, ndjenjat, gabimet, pendimet dhe çështjet e pazgjidhura.

Sa më të hapur dhe të sinqertë të jeni, aq më shumë mund të përfitoni nga terapia.

Shpesh njerëzit përpiqen të paraqiten më mirë sesa ndihen në të vërtetë. Por fshehja e problemeve mund ta vështirësojë procesin terapeutik.

3. Psikoterapia nuk është vetëm dhënie këshillash

Një psikoterapist i mirë nuk është aty thjesht për t’ju thënë çfarë duhet të bëni.

Ai dëgjon, përpiqet t’i kuptojë shqetësimet tuaja dhe, nëpërmjet një procesi bashkëpunues, ju ndihmon të arrini vetë te vendimet më të përshtatshme.

Ndonjëherë mund të sugjerojë mënyra të caktuara të të menduarit, ushtrime apo ndryshime në sjellje, por këto propozime duhet të përshtaten me nevojat dhe gatishmërinë tuaj, transmeton Telegrafi.

4. Psikoterapisti punon edhe kur duket i qetë

Psikoterapisti mund të duket i relaksuar gjatë seancës, por ndërkohë është duke dëgjuar me vëmendje, duke analizuar atë që po thoni dhe duke menduar se kur dhe si duhet të ndërhyjë.

Baza e psikoterapisë është krijimi i një hapësire të sigurt ku klienti mund të flasë lirshëm për shqetësimet më të thella.

Ndonjëherë psikoterapisti mund t’ju sfidojë, veçanërisht kur vëren sjellje që ju dëmtojnë, por kjo duhet të ndodhë brenda një marrëdhënieje të sigurt dhe bashkëpunuese.

5. Edhe psikoterapistët janë njerëz

Ata kanë gëzime, vështirësi, emocione dhe bëjnë gabime si gjithë të tjerët.

Megjithatë, detyra e tyre është ta mbajnë jetën personale të ndarë nga puna me klientët. Ata nuk lexojnë mendjen dhe nuk janë thjesht një “ekran bosh” ku projektohen emocionet tuaja.

Edhe psikoterapistët mund të kenë reagime ndaj asaj që u thoni, por profesionalizmi kërkon që këto emocione të mos e pengojnë terapinë.

6. Psikoterapisti nuk duhet të bëhet miku juaj

Marrëdhënia terapeutike ka kufij të qartë.

Psikoterapisti nuk duhet t’i përdorë seancat për problemet e veta, të kërkojë mbështetje emocionale nga klienti apo të krijojë një marrëdhënie romantike ose seksuale me të.

Edhe miqësitë e afërta apo marrëdhëniet e tjera jashtë terapisë mund ta cenojnë besimin dhe profesionalizmin.

7. Psikoterapistët nuk janë në punë 24 orë në ditë

Fakti që dikush është psikoterapist nuk do të thotë se analizon çdo person që takon.

Jashtë punës, edhe ata pushojnë, shoqërohen dhe bëjnë një jetë të zakonshme. Prandaj, nëse takoni një psikoterapist në një aktivitet shoqëror, mos prisni një “vlerësim të shpejtë” psikologjik.

Gjithashtu, psikoterapisti nuk ka pse t’ju tregojë hollësi intime nga jeta e vet. Përvoja që ka funksionuar për të nuk do të thotë se do të funksionojë edhe për ju.

8. Etika profesionale është thelbësore

Psikoterapistët duhet të punojnë brenda fushës për të cilën janë trajnuar dhe të njohin kufijtë e kompetencës së tyre.

Një profesionist i trajnuar për të punuar me të rritur, për shembull, nuk është domosdoshmërisht i kualifikuar për psikoterapi me fëmijë.

Ekspertiza kërkon vite arsimimi, trajnimi klinik dhe përvojë, ndërsa zhvillimi profesional duhet të vazhdojë gjatë gjithë karrierës. /Telegrafi/