LAJMI I FUNDIT:

SHTEGU

SHTEGU

Poezi nga: Zyrafete Shala

Ngrohej në rrezet
e diellit të kujtimeve
pranë tavolinës ku kishte vënë
dy filxhanë me kafe
(një ritual ky që
e përsëriste çdo fundjavë)
Nga njëri filxhan pinte
ndërsa tjetri
ia trembte vetminë


Nganjëherë
e hapte pakëz dritaren
e së kaluarës
dhe kërkonte atë mëngjes
që shembi gjithçka që
kish ndërtuar me thonjtë e shpirtit

E gjente lehtë se
ishte një nga ato ditë
që duket se
nuk mund ta mbajnë
tërë shijen hidhur
që kanë brenda vetes
dhe mbeten pezull
në kalendarin e viteve

Me kohë
ajo ditë u kthye në shenjë
dhe zuri vend në
udhëkryqin e jetës
për të treguar drejtimin
që çonte në shtëpinë e vuajtjes

Por ajo refuzonte
ta ndiqte atë drejtim
me përjashtim të rasteve
kur nuk gjente shteg tjetër