Analistët vendorë të Kosovës janë disi të hamendur nga dokumenti shumë voluminoz të cilin Serbia e ka deponuar në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë në Hagë. Ç'është edhe më e çuditshme, edhe vetë politikanët e Kosovës, ata në pushtet dhe opozitë pak kanë folur për këtë temë, me përjashtim të disave.

Historia e Kosovës është e errët nga prizmi ndërkombëtar. Ka raste të pranimit të tregimit shqiptar apo serb ku e kemi rastin tek disa autorë të fundit britanikë, që pak a shumë e pranojnë këtë apo atë tezë.

Tezat e mitit serb prapë po shfaqen tani në një dukuri të re. Atë në panelet ligjore të Gjykatës Ndërkombëtare në formën e një dokumenti mbi 600 faqesh. Disa mund të qeshin, por ata të mendojnë mirë arsyen e deponimit të këtij dokumenti aq voluminoz me një përmbajte historike, sigurisht krejt serbe, e pse jo edhe te autorëve serbofilë të fundit e të tjerë.

Historia e betejave, luftërave, kryengritjeve, demonstratave, lëvizjeve politike, shoqërore e kulturor-fetare përfshihen ne këtë dokument.

Përmbajta i këtij dokumenti është arsyetimi i kinse vazhdueshmërisë të kulturës serbe në Kosovë përmbi 8 shekuj, kurse e shqiptareve analfabet fillon prej vitit 1970 kur u vendos formimi i Universiteti te Prishtinës me bekimin e Beogradit.

Kurse, qëllimi kryesor i këtij dokumenti është shkatërrimi i argumentit të TË DREJTËS PËR VETËVENDOSJE.

Argumenti i të të drejtës për vetëvendosje është arma më e fuqishme e Kosovës, dhe do të ishte nëse me të vërtetë Kosova do ta përdorte si duhet. Do të jemi të bindur se shumica e shteteve që do ta njohin Kosovën dhe disa që edhe e kanë njohur duke përfshirë edhe SHBA-të, besojnë në të drejtën e vetëvendosjes. Edhe shtetet si Indonezia kanë konsideratë për argumentin e vetëvendosjes, ku edhe Kosovën e konsiderojnë po në atë kategori.

Pra sa më shumë njohje në bazë të drejtës të vetëvendosjes deri te verdikti ndërkombëtar, do të jetë një shtytje e madhe për kauzën e lirisë së Kosovës.

E drejta për vetëvendosje, të drejtë të cilën Kosova e plotëson tërësisht, është frika me e madhe e Serbisë. Shtypja e popullit shqiptar, kolonizimi, vrasjet, burgosjet, ndarja etnike, aparteidi, e e tjera, janë format kryesore të pranimit të drejtës për vetëvendosje.

Andaj, si kundërshtim i këtyre ngjarjeve tragjike qe i ndodhën popullit shqiptar të Kosovës, rrjedh edhe dokumenti mbi 600 faqesh historik i Serbisë. Zbehja e argumentit të vetëvendosjes duke thënë se shqiptaret e Kosovës nuk janë autokton dhe forcimi i drejtës ndërkombëtare të sovranitetit, do të jetë pikërisht strategjia e Serbisë.

Frika e Serbisë se Kosova do ta kthej gjykatën drejt vendimit të pranimit të argumentit të të drejtës për vetëvendosje, e ka bërë ekipin ligjor serb që ta kalojë shumicën e kohës në përpilimi e këtij dokumenti voluminoz me përmbajte historike.

Por, pyetja e Serbisë shtruar Gjykatës është shumë e qartë dhe e thjeshtë dhe lidhet me diçka tjetër, pra rezolutën 1244. Ku, kjo tregon se as Serbia nuk dihet e sigurt që rezoluta 1244 ia garanton sovranitetin. Serbia nuk ka qenë shtet në kohën e 1244 dhe po mbetet vetëm në preambulë. Po ashtu Kosova deri ne vitin 1918 ka qenë si vend i okupuar, territor i kontestuar, nën sovranitetin otoman dhe protektoratin e aleateve rusë, ku ishin bullgarët, serbët e malazeztë. Vetëm në vitin 1919 Kosova u njoh si pjesë e Mbretërisë Jugosllave, ku shqiptarët ishin ose të dytët ose te tretët për nga popullsia shumicë. Kjo është ndër arsyet pse Serbia i ka kushtuar shumë vëmendje procesit historik.

Megjithatë, Serbia do të mundohet të dobësojë argumentin e vetëvendosjes, dhe këtë e ka pikërisht cakun kryesor të arritjes. Tjerat argumente Serbia sigurisht do t'i përdorë duke argumentuar konventat e traktatet e ndryshme ndërkombëtare rreth sovranitetit.
Por nëse Kosova nuk ka arritur të argumentojë se Kosova s'ka qenë pjesë e Serbisë, në aspektin ndërkombëtar, duke e argumentuar kualifikimin e të drejtës për vetëvendosje, atëherë fuqia e argumentit të vetëvendosjes çimentohet si boshti kurrizor i verdiktit.

Kjo është arsyeja pse Serbia ka deponuar dokument voluminoz me përmbajte nga historiografia serbe, për ta sulmuar pikërisht këtë argument të fuqishëm që i frikësohet, dhe që mund të krijojë shtrat të fuqishëm përmbajtjesor si rrjedhim i shqiptimeve të palëve dhe gjykatësve në procesin përfundimtar. Nuk jam edhe aq i vrullshëm si ministri i Jashtëm Hyseni me dokumentin 200-faqësh.

Prandaj, Serbia po e sulmon vetëvendosjen sepse nuk dëshiron qe ajo t'i ngjitet verdiktit përfundimtar te Gjykatës Ndërkombëtare.

Ndërsa, ndërkombëtarët mendojnë qe Serbia këtu ka treguar guxim duke e rrezikuar temën e argumentit dhe duke u përqendruar më shumë jashtë aspektit të rezolutës 1244 ku kjo edhe mund te shkapërderdh argumentin dhe të krijojë konfuzione. Mund të jetë që edhe Serbisë i konvenon një verdikt konfuz, i pashtjelluar si duhet, por gjithsesi qëllimi i saj kryesor është shkatërrimi i argumentit të të drejtës për vetëvendosje me anë të këtij dokumenti 600-faqesh historik.

Dhe nëse e shikojnë atë, në aty mund edhe të humbin në konfuzitet, duke njohur lobimin tonë ndërkombëtar të dobët si në aspektin diplomatik po ashtu medial nga ana e shtetit te organizuar ekzekutivo-legjislator të Kosovës.

Ndërkohë, Kosova duhet të përgatitet për njohje të mëtejme, dhe një lidhje më të fuqishme me Shqipërinë si një opsion të cilin nuk e mohojnë as disa nga kullat diplomatike te shteteve qe i kemi në Arbëri.

Opinione