Poezi nga: Eduardo Galeano
Përktheu: Erion Karabolli
Ëndërrojnë pleshtat që të blejnë një qen,
ëndërrojnë që të shpëtojnë prej mjerimit,
që befas ndonjë ditë të shenjtë
reshje prej fati të mbarë të bjerë mbi ta,
që fati i mbarë me gjyma t’u derdhet përsipër:
por fati i mbarë nuk u bie as dje, as sot,
as nesër, as kurrë,
as si vesë prej qiellit fati i mbarë nuk bie,
le të luten sa të duan askushët
madje edhe dora e majtë le tu kruhet,
apo me këmbën e djathtë të ngrihen,
apo vitin ta nisin me fshesë të re.
Askushët: bijtë e askujt,
zotët e asgjësë.
Askushët: askërkushët, të papërfillurit,
përzënë lepurin, vdesin jetën, të mbaruar,
të marrëfund:
Që s’janë, edhe pse janë.
Që s’flasin gjuhë, por dialekte.
Që nuk kanë fe,
por besëtytni.
Që s’krijojnë art, por artizani.
Që s’kanë aspak kulturë.
Që s’janë qenie njerëzore,
por burime njerëzore.
Që s’kanë fytyrë, por krahë.
Që s’kanë emër, por numër.
Që nuk shfaqen në historinë botërore,
por në kronikat e zeza të gazetës lokale.
Askushët,
që vlejnë më pak
se plumbi që i vret.
