Nga David Gilmour (albumi “A Momentary Lapse of Reason”, Pink Floyd, 1987)
Përktheu: Agron Shala
Në largësi, një rrip zie
Shtrirë deri në pikën që s’ka kthim
Një fluturim fantazie në një fushë të rrahur nga era
Fillikat vetëm, teksa mendtë më ikin
Joshja fatale më mban të kurthuar
Si mund të shpëtoj nga kjo tërheqje e papërballueshme?
S’më shqiten sytë nga qielli që rrotullohet
Gjuhëlidhur dhe i ngatërruar, thjesht një tokësor që nuk përshtatem
Akulli mbin në majat e krahëve të mi
Paralajmërime të shpërfillura, mendova se i kisha menduar që të gjitha
Asnjë navigator nuk mund ta gjejë rrugën time për në shtëpi
Pa barrë, bosh dhe i mpirë
Një shpirt i trazuar që mëson të fluturojë
I gozhduar në tokë, por i përcaktuar të provojë
S’më shqiten sytë nga qielli që rrotullohet
Gjuhëlidhur dhe i ngatërruar, thjesht një tokësor që nuk përshtatem
Mbi planet me një krah dhe një lutje
Aura ime e ndotur, një vijë tymi në qiellin shterpë
Përmes reve, shoh hijen time të fluturojë
Nga cepi i syrit që më loton
Një ëndërr e paprekur nga drita e mëngjesit
Mund ta çajë këtë shpirt tejpërtej çatisë së natës
S’ka ndjesi që krahasohet me këtë
Pezullim i jetës, një gjendje lumturie
S’më shqiten sytë nga qielli që rrotullohet
Gjuhëlidhur dhe i ngatërruar, thjesht një tokësor që nuk përshtatem
________
Lexo po ashtu:
- Momenti i realizimit të një prej kopertinave më unike në historinë e rockut
- Rrëfimi për Hipgnosis
- YouTube www.youtube.com
- YouTube
