U ka ndodhur të gjithëve: herën e parë që kemi dëgjuar zërin tonë të regjistruar, na është dukur i çuditshëm, madje shpesh i pakëndshëm
Për disa, kjo përvojë është aq e papritur saqë krijon ndjenjë turpi apo sikleti. Por për këtë ekziston një shpjegim shkencor i qartë.
Si e dëgjojmë vërtet zërin tonë?
Kur flasim, zëri ynë arrin në veshët tanë në dy mënyra:
Përçimi përmes ajrit - tingujt që dalin nga goja përhapen nëpër ajër dhe hyjnë në veshin e jashtëm, njësoj siç i dëgjojnë të tjerët.
Përçimi përmes kockave - zëri ynë përhapet gjithashtu përmes kockave të kafkës dhe vibrimeve të tyre, duke aktivizuar drejtpërdrejt pjesën e brendshme të veshit.
Ky përçim përmes kockave shton frekuenca të ulëta (basin) në zërin tonë, duke e bërë që ta perceptojmë si më të thellë, më të pasur dhe më të “ngrohtë” sesa në realitet. Kjo është arsyeja pse zëri që ne dëgjojmë nga brenda kokës sonë është ndryshe nga ai që dëgjojnë të tjerët, transmeton Telegrafi.
Pse tingëllon ndryshe në regjistrim?
Kur dëgjojmë zërin tonë të regjistruar, ai perceptohet vetëm përmes përçimit ajror – pa ndikimin e kockave të kafkës. Prandaj, regjistrimi na jep një version më të “thatë”, më të lartë dhe më të “huaj” të zërit tonë. Ky kontrast krijon një ndjesi të çuditshme, sepse ai zë nuk përputhet me përfytyrimin që kemi krijuar për veten.
Siç thotë otorinolaringologu Dr. Chris Chang: “Kur njerëzit dëgjojnë zërin e tyre të regjistruar, mungojnë frekuencat me të cilat janë mësuar ta dëgjojnë veten kur flasin. Dëgjojnë vetëm zërin që përhapet përmes ajrit – ashtu siç e dëgjojnë të tjerët.”
Reagimi emocional: Pse na shqetëson?
Përveç aspektit fizik dhe biologjik, ka edhe një dimension psikologjik. Ne kemi një imazh të vetes – përfshirë mënyrën si dukemi, si sillemi dhe si flasim. Kur dëgjojmë një zë që nuk përputhet me këtë imazh, krijohet një ndjenjë disonance (mospërputhjeje). Truri ynë reagon duke e refuzuar atë si “të huaj” apo “jo tonin e vërtetë”.
Në fakt, studimet tregojnë se shumë njerëz e vlerësojnë zërin e tyre më negativisht sesa dëgjuesit e jashtëm. Kjo do të thotë se për të tjerët, zëri ynë mund të duket krejtësisht i këndshëm, ndërsa për ne, jo.
A mund të mësohemi me zërin tonë të regjistruar?
Po. Me ekspozim të vazhdueshëm, për shembull, nëse regjistrojmë veten shpesh duke folur ose kënduar, truri gradualisht e pranon këtë version të zërit si “normal”. Kjo është arsyeja pse profesionistët që përdorin zërin (si këngëtarët, folësit publikë apo gazetarët) e tolerojnë më mirë këtë perceptim të dyfishtë.
Në përfundim: Zëri që nuk na pëlqen kur e dëgjojmë të regjistruar nuk është "më keq", por thjesht ndryshe. Është pikërisht ai që të gjithë të tjerët dëgjojnë. Dhe në shumicën e rasteve, ai tingëllon më mirë për ta sesa për ne. /Telegrafi/
