Poezi nga: Alan May
Përktheu: Fadil Bajraj
Shesh qyteti i përgjumur edhe me një statujë
të një babai themeltar teveqel: po pi duhan
me djemtë jashtë sallës së biliardos. Me kë
po tallem? Jam fikall vetëm, duke shikuar
drerët që lëpijnë vitrinat e dyqaneve. Gjuetarët me sy të xhamtë
psherëtijnë zahmetshëm në automobilat e tyre me ajër të kondicionuar.
Pëllumbat çukisin me kujdes në trotuar.
Nuk janë të këtij vendi. Me ngjyra të ndezura,
pedant, me sy të vegjël të etur. Djaloshi
në shkallë përpiqet të ndreq orën e qytetit. Biçikleta e tij
është e lidhur në një nga tri dritat e rrugës. Fëmijët
e shkollës private mërkëmbën derisa dalin nga autobusi i shkollës.
Duken si toptha çamçakëzi. Sot, ra shi,
dhe avulli u ngrit nga asfalti i valë dhe pastaj u zhduk
si shpresa. Vetëtima shkrepëtiu, megjithëse larg
në një fushë ku një fermer kosiste tufat e mbetura
të pambukut. Një dyqan i vogël me pluhur shet
karamele të forta, gjithmonë fruta të pjekura, kikirikë,
dhe revista joshëse. Mendoj se do të shoh
një film. Një në të cilin të gjithë duken
sikur janë në luftë, ama, në të vërtetë, po
dashurohen. Ketri vjen si zemberek.
Më kishte marrë gjumi në një stol parku. “Ti
nuk e ke vendin këtu,” thotë ai. Po, e di,
Z. Ketër, e di. Sherifi është përsëri i dehur.
Ai tundet e lëkundet si një kunj boulingu. Drejtori
i postës po e mbyll postën. Ai po tund krahët
si i çmendur. Pullat kanë dalë nga vrimat e tyre
të vogla dhe po fluturojnë përreth
pas dyerve prej xhami dhe dritareve me hekura.
