Një zakon japonez mund të ndryshojë mënyrën se si i rrisim fëmijët

Pyetja pse japonezët janë kaq të suksesshëm shpesh lidhet me arsimin, etikën e punës dhe kulturën.

Por mjeku dhe sipërmarrësi Dr. Dritesh Malik ofron një shpjegim më të thjeshtë: një pjesë e përgjigjes qëndron në zakonet që fëmijët fitojnë në shtëpi, përmes punëve të shtëpisë dhe përgjegjësive të vogla të përditshme.

Ata marrin pjesë në jetën familjare që në moshë të vogël

Në Japoni, fëmijët shpesh inkurajohen të marrin pjesë në jetën familjare që në moshë të vogël. Ata mësojnë të pastrojnë, të rregullojnë, të ndihmojnë në kuzhinë dhe të kujdesen për rrëmujën e tyre. Zakone të tilla mund të duken të parëndësishme, por ato kanë një ndikim të fuqishëm në karakter. Një fëmijë që lan enët, rregullon dhomën e tij ose ndihmon me punët e shtëpisë mëson se asnjë punë nuk është e turpshme dhe se kontributi në komunitet është i rëndësishëm.

Sipas Malikut, fëmijët që bëjnë rregullisht punët e shtëpisë zhvillojnë pavarësi, organizim, durim dhe ndjenjë përgjegjësie. Ata mësojnë se jeta nuk ka të bëjë vetëm me kënaqësinë, por edhe me përpjekjen, rutinën dhe respektin për hapësirën e përbashkët. Këto mësime të vogla më vonë bëhen themelet e jetës së të rriturve.

Fëmijët e e tej-mbrojtur do të presin gjithmonë që dikush tjetër t'ua zgjidhë problemet

Edhe pse Japonia përmendet shpesh si shembull, ky parim nuk kufizohet vetëm në një vend. Shoqëritë që vlerësojnë disiplinën dhe respektin për punën shpesh i përfshijnë fëmijët në punët e shtëpisë që në moshë të vogël. Anasjelltas, fëmijët e mbrojtur tepër mund të rriten duke pritur që të tjerët t'ua zgjidhin problemet. Kur atyre u mësohet gradualisht pavarësia, ata zhvillojnë vetëbesim dhe qëndrueshmëri më të madhe.

Prandaj, mesazhi për prindërit është i thjeshtë: lejojini fëmijët tuaj të marrin pjesë në punët e shtëpisë që e mbajnë shtëpinë në punë. Lejojini të pastrojnë, të rregullojnë, të mbajnë sende dhe të ndihmojnë në mënyra të vogla, por të vazhdueshme. Jo si ndëshkim, por si një pjesë e natyrshme e rritjes.

Qëllimi nuk është të rrisim fëmijë që thjesht ndjekin udhëzimet, por individë që mund të mendojnë, të veprojnë dhe të qëndrojnë në këmbët e tyre. Në një botë që shpesh thekson lehtësinë dhe rehatinë, t'u japësh fëmijëve përgjegjësi mund të duket si një barrë. Në planin afatgjatë, është një nga format më të rëndësishme të prindërimit.