Kjo ditë rikthen në vëmendje qasshmërinë në çdo institucion, shkollë dhe hapësirë publike: barrierat nuk janë te karroca, por te ambienti që na rrethon
Më 1 mars shënohet Dita Ndërkombëtare e Përdoruesve të Karrocës, një ditë që na fton të ndalemi dhe ta shohim realitetin pa zbukurime: jo të gjithë e përjetojnë qytetin, shkollën, spitalin, punën apo shërbimet publike me të njëjtën lehtësi.
Për shumë qytetarë, një shkallë e vetme mund të jetë “mur”. Një trotuar i zënë, një rampë e munguar, një ashensor jashtë funksionit, një derë e ngushtë apo një banjo e papërshtatur – mjaftojnë që lëvizja të shndërrohet në sfidë të përditshme. Prandaj, kjo ditë është më shumë se një datë në kalendar: është një kujtesë për dinjitet, pavarësi dhe barazi.
Karroca nuk është kufizim – është liri
Karroca është mjet që mundëson lëvizje, arsimim, punësim, pjesëmarrje në komunitet dhe jetë të pavarur. Ajo nuk ia “merr” askujt jetën; përkundrazi, ia hap mundësitë. Mirëpo, kjo liri merr kuptim të plotë vetëm kur shoqëria dhe institucionet krijojnë kushte që ajo të ushtrohet në praktikë.
Kjo ditë është edhe një moment mirënjohjeje për të gjithë personat që çdo ditë përballen me pengesa dhe, pavarësisht tyre, ecin përpara me forcë e vendosmëri. Po ashtu, është respekt për familjet, kujdestarët dhe profesionistët që kontribuojnë që jeta e pavarur të mos mbetet vetëm parim, por të bëhet realitet, transmeton Telegrafi.
Qasshmëria: detyrim ligjor dhe moral
Qasshmëria nuk është “bonus”, as “mirësi”. Është e drejtë themelore dhe kusht për pjesëmarrje të barabartë në shoqëri. Kur një ndërtesë publike nuk është e qasshme, nuk pengohet vetëm një individ, cenohet parimi i barazisë dhe vetë ideja e shërbimit publik.
Prandaj, thirrja është e qartë: çdo institucion, shkollë, qendër shëndetësore, komunë, stacion autobusi, shesh, park e hapësirë publike duhet të jetë e qasshme sipas standardeve – jo pjesërisht, jo “sa për sy e faqe”, por funksionalisht dhe me dinjitet, transmeton Telegrafi.
Barrierat nuk janë në karrocë – barrierat janë në ambientin që na rrethon
Shpesh, një qytetar në karrocë nuk ka problem me lëvizjen; problemi është me rrugën. Me pengesat që krijohen pa u menduar: vetura të parkuara mbi trotuar, rampa të bllokuara, kalime për këmbësorë pa pjerrësi, hyrje me shkallë, sportele të larta, mungesë sinjalizimi dhe informimi të qasshëm.
Qasshmëria nuk u shërben vetëm përdoruesve të karrocës. Ajo u shërben prindërve me karroca fëmijësh, të moshuarve, personave me lëndime të përkohshme dhe në fund secilit prej nesh, sepse jeta sjell situata të ndryshme.
Çfarë kërkohet – thjesht, konkret dhe me veprim
Institucionet qendrore e lokale, bizneset dhe komuniteti mund të bëjnë ndryshim real me hapa të qartë:
- Pjerrina funksionale dhe të sigurta në çdo hyrje publike
- Ashensorë të mirëmbajtur dhe të përdorshëm
- Trotuare të lira, të gjera dhe pa pengesa
- Banjo të përshtatura në institucione publike
- Transport publik të qasshëm dhe të rregullt
- Parkim i respektuar për personat me aftësi të kufizuara
- Planifikim urban me parimin “dizajn universal”, që nga projektimi e jo pas ndërtimit
- Këto nuk janë kërkesa të jashtëzakonshme. Janë kushtet minimale për një jetë normale.
Në këtë 1 mars, le të mos mjaftohemi me urime. Le ta kthejmë këtë ditë në veprim: në një rampë të ndërtuar si duhet, në një trotuar të liruar, në një derë të hapur, në një qytet ku lëvizja është e mundur për të gjithë.
Moto e ngrohtë për fund:
Le ta bëjmë qasshmërinë një shenjë kujdesi dhe respekti për njëri-tjetrin – sepse çdo hapësirë që “thotë mirë se vjen”, i jep dinjitet jetës. /Telegrafi/
