Ekspertët shpjegojnë si të dalloni vallëzimin nga shenjat e stresit dhe çfarë ju tregon gjuha e trupit të zogut tuaj
Papagajtë janë ndër zogjtë më shprehës kur bëhet fjalë për gjuhën e trupit. Lëvizjet e tyre, pozicioni i krahëve, animi i kokës apo mënyra si e mbajnë trupin mund të tregojnë shumë për gjendjen dhe humorin e tyre. Një nga sjelljet që shpesh i huton pronarët është lëkundja e trupit përpara–prapa ose nga njëra anë në tjetrën. Kjo sjellje, e njohur ndonjëherë si “wackering”, mund të ketë kuptime të ndryshme, varësisht nga situata.
Te shumë papagaj, lëkundja e trupit lidhet me gëzimin ose emocionin. Disa zogj fillojnë të lëvizin në mënyrë ritmike kur dëgjojnë muzikë, kur u drejtoheni apo kur presin ushqim. Në këto raste, lëvizja i ngjan një vallëzimi, pasi papagaji njëkohësisht lëviz kokën, ngre krahët ose bën hapa të vegjël mbi shufër. Kjo sjellje është veçanërisht e zakonshme te llojet inteligjente dhe shoqërore që pëlqejnë ndërveprimin me njerëzit.
Megjithatë, lëkundja e trupit nuk ka gjithmonë të njëjtin kuptim. Papagajt përdorin lëvizjet edhe si formë komunikimi. Nëse zogu lëviz ngadalë përpara–prapa ndërsa vëzhgon ambientin, kjo mund të jetë shenjë kujdesi ose përpjekje për të vlerësuar situatën. Në natyrë, papagajtë vëzhgojnë vazhdimisht për rreziqe të mundshme, ndaj kanë zhvilluar lëvizje të holla për të mbledhur më shumë informacion nga rrethina.
Në disa raste, kjo sjellje mund të jetë edhe shenjë shqetësimi ose paralajmërimi. Nëse shoqërohet me pupla të ngritura, qëndrim të ngurtë apo zëra të fortë, papagaji mund të ndihet i kërcënuar ose i shqetësuar. Në këtë rast, lëkundja është pjesë e sinjaleve që përdor për të krijuar distancë nga ajo që e shqetëson, transmeton Telegrafi.
Është e rëndësishme të vëzhgohet edhe shpeshtësia e kësaj sjelljeje. Lëkundja e herëpashershme është zakonisht normale. Por nëse ndodh shpesh, për periudha të gjata ose pa arsye të dukshme, mund të tregojë mërzi ose mungesë stimulimi.
Papagajtë janë zogj shumë inteligjentë që në natyrë kalojnë kohë duke eksploruar, komunikuar dhe kërkuar ushqim. Në kushte shtëpiake, në mungesë të stimulimit mendor, mund të zhvillojnë lëvizje të përsëritura për t’u argëtuar vetë. Prandaj është e rëndësishme që sjellja të shihet gjithmonë në kontekst.
Pozicioni i krahëve, lëvizjet e kokës, tingujt dhe situata në të cilën ndodhet zogu ndihmojnë në interpretimin e saktë të kësaj sjelljeje. Në shumicën e rasteve, lëkundja e trupit është thjesht pjesë e mënyrës natyrale të komunikimit, përmes së cilës papagajtë shprehin gëzim, kureshtje apo interes.
Kuptimi i gjuhës së trupit të papagajve i ndihmon pronarët të kuptojnë më mirë nevojat e tyre dhe të dallojnë në kohë shenjat e stresit apo shqetësimit. Edhe pse mund të duket e pazakontë, kjo sjellje është zakonisht vetëm një tjetër dëshmi e natyrës së tyre shprehëse dhe komunikative.
/Telegrafi/
