Dy motra që u ndanë si fëmijë pasi babai i tyre vrau nënën e tyre me një çekiç, janë ribashkuar pas 51 vitesh larg njëra-tjetrës.
Janet Brocklehurst dhe Theresa Fazzani ishin pesë dhe shtatë vjeç kur nëna e tyre Helen Barnes u rrah për vdekje nga bashkëshorti i saj Malcolm në shtëpinë e tyre në Newport, Uells më 27 dhjetor 1973.
Janet dhe dy motrat më të vogla u adoptuan dhe u transferuan në Somerset, por Theresa u mor nga familja e saj kur u zbulua se Barnes nuk ishte babai i saj biologjik.
Për më shumë se gjysmë shekulli, motrat nuk e dinin nëse njëra-tjetra ishte gjallë, e lëre më se ku jetonin, derisa një grup në Facebook e ndihmoi Theresën të gjente motrat e saj në korrik 2025.
Ajo e quajti atë "përvoja më e çmendur - ishte thjesht vërtet emocionuese", transmeton Telegrafi.
Dy ditë pas Krishtlindjeve në vitin 1973, me fëmijët në gjumë të thellë në shtretërit e tyre, Barnes, 35 vjeç, mori një çekiç dhe e rrahu Helen, 30 vjeç, për vdekje.
Janet tha se shkaku ishte nëna e saj që tha se donte që ai të largohej dhe fëmijët të qëndronin me të.
Theresa, tani 59 vjeç dhe që punon si këshilluese për shëndetin mendor në Ishullin Wight, kujton se hyri në dhomën e errët të gjumit të çiftit.
"Nuk e di nëse diçka më zgjoi, por mbaj mend se nuk ishte diçka që normalisht do ta bëja", tha ajo.
Barnes i tha të merrte motrat e saj dhe të përgatitej sepse ai po i nxirrte jashtë.
"Mamaja jote po fle", tha ai.
"Mbaj mend që të gjithë hipëm në makinë dhe u larguam. Nuk e dija se ku po dilnim ose pse në atë kohë", shtoi ajo
Malcolm i çoi fëmijët në një udhëtim pesëditor me makinë në John O' Groats dhe qëndroi në një hotel derisa u dorëzua vetë - por kishte pyetje nëse dikush në një pikë karburanti e kishte lajmëruar policinë.
Janet, 57 vjeç, e cila tani jeton në jug të Uellsit, tha: "E para që e kuptuam se diçka nuk shkonte ishte padyshim kur policia u shfaq dhe më pas na çoi të gjithëve në stacionin e policisë. Është e frikshme sepse, ku do të kishte qenë më pas John O' Groats".
Barnes u deklarua fajtor për vrasje dhe mori një dënim me burgim të përjetshëm, por u lirua pas nëntë vitesh. Ai vdiq në vitin 2023.
Pasi fëmijët u morën fillimisht në kujdestari në Skoci, ata u kthyen në Newport dhe qëndruan në kujdestari për rreth një vit.
Ata u detyruan të vizitonin Barnes në burg çdo muaj për shkak të një urdhri gjykate.
Deri atëherë, Theresa ishte tetë vjeç dhe iu tha se Barnes nuk ishte babai i saj i vërtetë.
Babai i saj biologjik, gruaja e tij dhe njerku i gruas erdhën ta takonin një herë para se ta merrnin.
Theresa tha: "Mendova se do të dilnim, por nuk më thanë vërtet se do të largohesha përgjithmonë dhe padyshim as motrave të mia nuk iu tha".
Janet kujton Theresën "duke u larguar kaq e lumtur me këtë burrë" dhe më pas iu tha: "Kaq është, "Nuk do ta shohësh më kurrë".
"Më theu zemrën", shtoi ajo.
Theresa tha se babai i saj "nuk më linte të flisja për motrat e mia ose t'i shihja ato".
"E zbulova që kur isha më e madhe, ai madje u kishte lënë të kuptohej njerëzve të tjerë se po i trilloja motrat dhe mamin për vëmendje", shtoi ajo.
Ndërkohë, Janet dhe vëllezërit e motrat e saj u birësuan dhe shkuan të jetonin në Somerset, por Janet tha se jeta e saj ishte ferr.
Për vite me radhë, i vetmi informacion që motrat kishin për vdekjen e mamasë së tyre ishte një prerje gazete, që thoshte se Barnes e vrau atë sepse "i pëlqente një jetë homoseksuale" dhe po i neglizhonte fëmijët e saj.
Por motrat nuk e besojnë këtë dhe Theresa tha se dadoja e tyre u tha atyre se mamaja e tyre "i adhuronte" ato dhe kishte një punë në një pub pasi Barnes nuk punonte.
"Nuk kam asnjë kujtim që mamaja jonë të ketë qenë ndryshe nga e dashur me ne", tha Theresa.
"Kujtimi im më i madh është mamaja ime që luante Elvis gjatë gjithë kohës ndërsa gatuante dhe këndonte dhe ne të gjithë ishim atje në kuzhinë. Mbaj mend që motra ime Janet ishte gjithmonë pranë meje. Nuk më kujtohet vërtet që [mami dhe Barnes] të jenë grindur me njëri-tjetrin, do të thosha se kjo ndoshta na është mbajtur larg", shtoi ajo.
Janet nuk pushoi kurrë së menduari për Theresën, por nuk kishte ide se si ta gjente.
Ajo e dinte që motra e saj kishte një mbiemër italian dhe ndonjëherë haste një emër të mundshëm në internet, por ishte e shqetësuar se Theresa do të zemërohej sepse "babai im ia vrau nënën" dhe kjo e ndaloi në vend.
Theresa gjithashtu mendoi të përpiqej të kontaktonte motrat e saj, por nuk e dinte nëse ishin bashkë, apo edhe gjallë.
Duke pasur një fëmijëri kaq traumatike, ajo nuk ishte e sigurt nëse mund ta përballonte nëse ato e refuzonin.
Vitin e kaluar, ajo hasi në një grup familjar të humbur prej kohësh në Facebook dhe mendoi: "Po mbush 60 vjeç këtë vit, nuk dua të vdes pa e ditur nëse janë gjallë".
Brenda dy ditësh pasi u kërkoi ndihmë studiuesve të grupit, dikush u kthye dhe tha: "Mendoj se i kam gjetur motrat e tua".
Janet e telefonoi Theresën dhe ato shpërthyen në lot, me Janetin që tha: "O Zot, mendova se do të vdisja pa të parë përsëri".
Theresa tha se telefonata ishte "përvoja më e çmendur. Ishte thjesht vërtet emocionuese".
"Ishte shumë mirë që të konfirmuan kujtimet, sepse e di që kur plakesh, mendon 'a e mbaja mend mirë’", shtoi ajo.
"Të jetoja pa Theresën ishte si të jetoja me një pikëllim dhe mall të thellë," tha Janet.
"Kështu që, sapo u lidhëm përsëri, ishte shumë e gëzueshme dhe një lehtësim që nuk do të bëja më jetë pa të", shtoi ajo.
Motrat kanë bërë video thirrje çdo ditë që atëherë dhe Theresa erdhi t'i shihte motrat e saj personalisht për herë të parë pas gjysmë shekulli në gusht 2025.
Janet tha se ishte aq e emocionuar, saqë bindi stafin në stacionin hekurudhor që ta linin të hipte në platformë për të parë trenin e motrës së saj të mbërrinte në Cardiff.
Theresa tha: "Zbrita nga treni dhe ajo po ngjitej në platformë dhe ajo tha: 'O Zot, nuk mund ta besoj që je ti, që je këtu'.
Janet tha se "nuk mund të ndalonte së qeshuri" dhe dy motrat filluan të përpiqeshin të kapnin kohën e humbur dhe të rindërtonin jetën e tyre.
"Çdo ditë po bëj plane se kur do të shihemi përsëri", tha Janet.
Janet tha se kur flet për vdekjen e nënës së saj, njerëzit shpesh thonë "oh, ishin vitet e 70-ta". /Telegrafi/
