Duartrokitjet e zjarrta që Sekretari i Shtetit i SHBA-së, Marco Rubio, mori në Konferencën e Sigurisë në Mynih kur tha se SHBA-të ishin "fëmija" i Evropës dhe fatet e tyre do të ishin gjithmonë "të ndërthurura", e përgënjeshtruan mesazhin e tij të ashpër politik, shkruan CNN.

Këto ishin duartrokitje lehtësimi dhe inkurajimi nga një audiencë evropiane që po përgatitej për një sulm si sulmi i JD Vance vitin e kaluar, transmeton Telegrafi.

Por akuzat e rreme të Vance në konferencën e vitit të kaluar - se Evropa po shtyp lirinë e fjalës dhe demokracinë dhe po përballet me rënie qytetëruese - tani janë të mishëruara në strategjinë e sigurisë kombëtare të SHBA-së. Rubio nuk kishte nevojë të bënte shumë për t'u dukur miqësor.

Shtetet e Bashkuara janë të përgatitura të "rindërtojnë", por vetëm sipas vlerave të tyre, tha Rubio këtë vit, ndërsa përmendi pa pushim lidhjet historike të Amerikës me kontinentin.

Këto vlera përfshijnë përqafimin e Krishterimit dhe një trashëgimie të përbashkët kulturore, mbylljen e kufijve dhe heqjen dorë nga politikat e krizës klimatike.

SHBA-të duhet të shohin një Evropë të reformuar, u tha ai aleatëve të tyre prej dekadash - jo vetëm detaje të buxheteve të mbrojtjes, por një ndryshim rrënjësor në sistemin e vlerave të kontinentit.

Evropa dhe SHBA-të "i përkasin njëra-tjetrës", tha gjithashtu ai. Por në këtë fazë të terapisë së çifteve të një marrëdhënieje abuzive në rënie, mesazhi ishte i qartë: ndrysho ose do të braktisesh.

Organizatorët e konferencës kishin paralajmëruar se bota ishte në një epokë të "politikës së rrënimit" që e kishte lënë Evropën në anë, në një raport të publikuar pak para konferencës.

Tani Rubio po u thoshte udhëheqësve të huaj liberalë të qendrës se e gjithë pikëpamja e tyre ishte e gabuar, duke i bërë jehonë kundërshtarëve populistë të ekstremit të djathtë që mund t'i rrëzonin ata në zgjedhjet e ardhshme.

Shkruesit e fjalimeve të diplomatit më të lartë amerikan nuk lanë vend për argumente të mëparshme nga aleatët kryesorë në të njëjtën skenë të Mynihut. Një ditë më parë, kancelari gjerman Friedrich Merz tha se luftërat kulturore të MAGA-s nuk ishin ato që Evropa duhej të luftonte. Emmanuel Macron barazoi sovranitetin territorial me të drejtat e francezëve për të kontrolluar dezinformimin dhe demokracinë e tyre.

Dy orë më vonë, gjendja urgjente e Ukrainës - kriza përcaktuese e sigurisë së epokës së Evropës pas Luftës së Dytë Botërore - u portretizua me pasion nga presidenti Volodymyr Zelensky, duke evokuar çështjen që duhej të ishte në qendër të vëmendjes duke depërtuar nëpër zhurmën e MAGA-s.

Një udhëheqës, paraqitja e të cilit e katërt në konferencë ofroi një kujtesë tronditëse të aftësisë së pakufishme të Ukrainës për të mbijetuar dhe për t'u përshtatur me brutalitetin e Rusisë, bëri argumentin më të fuqishëm në samit që Evropa të ketë strategjinë e vet të mbrojtjes.

Zelensky i kujtoi audiencës se çdo termocentral ukrainas ishte goditur dhe se çdo kilometër i kapur nga Rusia i kushtoi 156 jetë, sipas llogaritjeve të Ukrainës. Ai foli në anglisht, me një ton që sugjeronte se ai ishte më pak i shqetësuar për mërzitjen e presidentit të SHBA-së, Donald Trump.

Ai u ankua për frymën e një procesi paqeje që dukej se ushtronte presion për lëshime ndaj Ukrainës - viktimës katërvjeçare të një pushtimi - sesa ndaj Rusisë agresore. Ai gjithashtu tallte atë që Moska e ka quajtur "fryma e Ankorimit" - një term i krijuar për të sugjeruar se Putini dhe Trump bënë një marrëveshje të fshehtë kur u takuan në Alaska vitin e kaluar.

Ndërsa Zelensky fliste, pamjet video luheshin në murin pas tij që tregonin teknologjinë e re ukrainase duke rrëzuar dronët rusë - realitet i ashpër në kontrast me çuditshmërinë politike në dhomë. Ai solli një qëllim dhe urgjencë që mungonte disi tek udhëheqësit evropianë të shqetësuar që e paraprinë.

Kjo pothuajse shërbeu për të theksuar pikën e Rubios: Evropa duhet të transformohet. Audienca e tij ndoshta do të preferonte të kopjonte energjinë dhe vendosmërinë e Ukrainës, në vend të asaj të Hungarisë.

Në përgjithësi, pritja pozitive e fjalimit të Rubios nga udhëheqësit evropianë pasqyroi se sa tmerrësisht të dëmtuara kanë qenë marrëdhëniet transatlantike nga viti i kaluar i trazirave mbi Ukrainën dhe muaji i zjarrvënies mbi Grenlandën.

Territori danez nuk u përmend në fjalim, ndërsa negociatat mbi fatin e tij vazhdojnë ngadalë. Ndoshta ajo elipsë e papritur - zhdukja e një krize që gati e shkatërroi aleancën javë më parë - ishte dhuratë e mjaftueshme.

Rubio e përmendi Ukrainën një herë në pyetjet që pasuan fjalimin e tij dhe i kënaqi dyshimet e audiencës së tij kur sugjeroi se administrata Trump ende nuk e dinte nëse Rusia me të vërtetë donte të bënte paqe. (Shefi i tij, Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, ka pohuar se Putin dëshiron të bëjë një marrëveshje dhe se Zelensky duhet të lëshojë terren diplomatik).

Evropa që u shfaq nuk frymëzoi. Përkundrazi, dukej se i mungonin paratë për të realizuar ambiciet e veta dhe se ishte e mbytur nga skandalet e brendshme politike ose nga tik-takti i orëve të lidershipeve që po i vinte fundi.

Çdo vit, në Mynih takohen për të dëgjuar premtimet evropiane për të bërë më shumë. Çdo vit, rritjet e habitshme në shpenzimet e mbrojtjes duken më afër, por nuk sjellin ndryshime.

Në konferencën e Mynihut të vitit të ardhshëm, kryeministri britanik Keir Starmer mund të jetë larguar, Franca e Macron do të përballet me zgjedhje presidenciale dhe Trump do të duhet të përballojë zgjedhjet e mesit të mandatit.

Sido që të shkojnë këto gara, ka të ngjarë që grindjet transatlantike do të thithin pjesën më të madhe të oksigjenit. Ukraina mund të shpresojë vetëm që deri në atë kohë, të ketë shpërthyer një paqe e qëndrueshme dhe e drejtë - por më shumë të ngjarë, do të duhet të argumentojë për t'u dëgjuar për një episod tjetër në ndarjen e ndërlikuar dhe të hidhur të Evropës dhe Amerikës. /Telegrafi/

Nga BotaBotë