Anonim[1] / The Guardian
Përkthimi: Telegrafi.com
Shpresoj të jem gabim, por gjithçka që shoh është një shtet këmbëngulës paranojak.
Irani është kapluar sërish nga një valë tjetër trazirash masive civile. Këta rreshta shkruhen mes ndërprerjes së internetit, dhe nuk e dija nëse do të mund ta dërgoja. Që nga kryengritja pas zgjedhjeve të vitit 2009, shpërthimet sporadike të zemërimit publik janë bërë thuajse të zakonshme, kryesisht janë heshtur - për një kohë brutalisht - vetëm për të shpërthyer sërish në një rast tjetër.
Protesta në rrugë nuk është mjeti i vetëm përmes të cilit opozita ka përçuar mospajtimin e saj. Iranianët i kanë provuar të gjitha - qofshin zgjedhjet, ndonëse shumë të ngushta dhe të kufizuara vetëm në zgjedhjet që shteti ofron, apo rrjetet sociale, universitetet dhe ngjarjet publike. Kërkesa për ndryshim kuptimplotë përsëritet në mënyra të ndryshme, sërish e sërish, por pa dobi. Që nga viti 2000, shteti iranian i ka kushtuar pak vëmendje kërkesave demokratike. Dhe, kur ka pasur ndonjë çarje të ngushtë në këtë mur shtetëror, njerëz si Donald Trump - me rivënien e sanksioneve dhe shkeljen e Planit të Përbashkët Gjithëpërfshirës të Veprimit - i kanë sabotuar dhe devijuar përpjekjet civile për reformimin e Republikës Islamike.
Dhe, ja ku jemi sërish. Shumë prej nesh, iranianë, përballemi me ndjesinë se vullneti ynë ka pak vlerë. Dilema që përballim nuk ndalet këtu. Jo vetëm që shumë prej nesh nuk përfaqësohen brenda Iranit, por gjithashtu as në opozitën e tij. Për shumëkënd, njeriu që përmendet si kundërshtari kryesor i Republikës Islamike, trashëgimtari i tiranit të mëparshëm monarkik të Iranit, Reza Pahlavi, nuk na intereson. Vetë ideja e kthimit te diktatura dhe pushteti te një njeri, sado laik që ai mund të jetë, t’i çon flokët përpjetë, e lëre më kthimi tek ai, i parë gjerësisht si vegël e Izraelit, i rrethuar nga forcat antidemokratike, patriarkal në thelb, i papërvojë dhe i larguar nga shoqëria iraniane për shkak të statusit të tij si emigrant.
Për më tepër, ekziston një mundësi reale që burri i paparashikueshëm në Shtëpinë e Bardhë, i dehur nga shfaqja e tij e forcës në Karakas, të ndërhyjë ushtarakisht. Dhe, ky mund të jetë një akt që do të çonte në një periudhë të gjatë dhune dhe ndoshta në vite të tëra lufte. Trumpi ka treguar se, pavarësisht retorikës së tij, “Fillimisht Amerika”, ai është i gatshëm të luajë me idenë e rilindjes së një forme të re të imperializmit perëndimor. Ai heziton paksa për të përdorur mjetet ushtarake për qëllime politike. Kërcënimet e tij dhe prania e tij “e madhe, e bukur” hedhin hije mbi çdo diskutim, dhe sa të shëmtuara janë fjalët e tij për ne: imazhi oriental i njerëzve të Azisë Perëndimore si të egër që nuk mund të çojnë vendin e tyre në drejtimin e duhur dhe që, në të vërtetë, kanë nevojë për një shpëtimtar të bardhë në formën e një heroi të Marvelit, të Kapitenit Amerika. Në çdo rast, kujtimi i bombardimeve të tij të fundit ndaj Iranit është ende i freskët dhe nuk është kujtim të cilin shumë prej nesh e ruajnë me simpati.
Ky është një tjetër episod i mjerë për Iranin, dhe unë jetoj në një flluskë shoqërore të formuar kryesisht nga individë të arsimuar të cilët, për aq sa mund të kuptoj përmes mjeteve të kufizuara të komunikimit, e shohin këtë episod me frikë. Tani, rrugët nuk janë më skenë protestash, por kur ishin, ishin të rrëmujshme, të përgjakshme dhe apokaliptike. Funerali i 100 policëve u mbajt javën e kaluar në Universitetin e Teheranit, dhe vetëm Zoti e di sa protestues kanë gjetur vdekjen në këmbim. Ky nivel i dhunës është i paprecedentë, dhe spektaklet e tilla frikësojnë shumëkënd.
Ne nuk jemi të panjohur me revolucionin në Iran. Ende jetojmë mes pasojave të revolucionit të fundit të vitit 1979. Dhe, pikërisht për shkak të kësaj, shumë prej nesh kemi frikë. Shembja e shtetit është problematike. Sjell dhunë dhe pasiguri. I frikëson njerëzit drejt migrimit; pra, asgjë për t’u pritur me kënaqësi.
Dhe, mundësia e rrëzimit të Republikës Islamike është e largët. Ky entitet politik ka rrënjë në shumë grupe shoqërore dhe një bazë të përkushtuar që do të qëndrojë me të në çdo situatë. Republika Islamike ka gjasa të mbetet, dhe mund të supozohet se kur përballet me demonstrata të tilla masive dhe të përhapura - të mbështetura nga fuqi të huaja - paranoja e saj fiton një kuptim të ri. Shteti fillon të shohë veten nën kërcënim ekzistencial, ngrit mbrojtjen dhe shuan më ashpër çdo zë për ndryshim. Kjo, sigurisht, çon në një tjetër raund trazirash civile në të ardhmen e afërt. Nëse shteti iranian nuk fillon të lëshojë terren për ndryshime kuptimplota dhe themelore, ajo që mund të shihet duke pritur Iranin është përsëritja e vazhdueshme e trazirave shoqërore në njërën anë dhe shfaqjet e forcës nga shteti në anën tjetër. Një rreth vdekjeprurës i shterimit ku vendi gërryhet dhe fundoset, në vend që të lëvizë drejt një forme politike demokratike. /Telegrafi/
_____________
[1] Autori jeton në Iran, emër i njohur për redaksinë e Guardian-it.
