Si ritmi i ecjes zbulon energjinë, qasjen ndaj jetës dhe potencialin personal
Disa njerëz vrapojnë si shigjetë, çajnë turmën me çantën të shtrënguar pas trupit dhe me shikimin ngulur te zebra e radhës. Të tjerë ecin ngadalë, me telefonin në dorë, me mendjen gjysmë këtu e gjysmë diku tjetër. Nëse qëndroni mjaftueshëm dhe vëzhgoni, do të vini re një model të çuditshëm. Ata që ecin shpejt dhe me siguri shpesh duken më të fokusuar, më vigjilentë, sikur dita t’u përkasë atyre. Shkencëtarët që merren me sjelljen thonë se kjo nuk është vetëm përshtypje. Shpejtësia e ecjes mund të zbulojë në heshtje mënyrën si mendoni, si punoni dhe madje se deri ku do të arrini. Dhe sapo ta vini re këtë, nuk mund të mos e shihni më.
Studiuesit prej vitesh regjistrojnë njerëz të panjohur në rrugë, qendra tregtare dhe korridore universitetesh, me kronometër në dorë. Nuk shikonin veshjet. Matnin hapat. Përsëritej vazhdimisht i njëjti trend. Njerëzit që ecin më shpejt se mesatarja më shpesh arrijnë rezultate më të mira në testet kognitive, raportojnë të ardhura më të larta, pozita më të mira pune dhe një ndjenjë më të fortë kontrolli mbi jetën e tyre.
Ecësit e shpejtë duken sikur janë gjithmonë me vonesë. Në realitet, shumë prej tyre thjesht lëvizin nëpër botë me një ndjenjë të lindur urgjence. Marrin vendime shpejt. Nuk e durojnë humbjen e kohës. Për ta, trotuaret bosh janë njësoj si korsitë e hapura në autostradë. Ritmi që shihni nga jashtë është shpesh pasqyrë e asaj që ndodh në mendjen e tyre.
Në një studim të njohur, shkencëtarët ndoqën për vite me radhë shpejtësinë e ecjes së të rriturve dhe më pas e krahasuan me kujtesën, vëmendjen dhe aftësinë për zgjidhjen e problemeve. Ata që natyrshëm ecnin më shpejt edhe në të dyzetat, më vonë tregonin rezultate më të mira kognitive. Studime të tjera, të përqendruara në jetën urbane, nxorën përfundime të ngjashme. Lagjet me shpejtësi më të lartë mesatare të ecjes shpesh kanë aktivitet ekonomik më të madh dhe punonjës më ambiciozë.
Mendoni për kolegun që gjithmonë arrin i pari në sallën e takimeve, jo sepse u nis më herët, por sepse nëpër zyrë lëviz sikur ka një mision. Ose për mikun që ju tërheq poshtë rrugës kur shkoni në koncert, flet, planifikon, kontrollon rrugën dhe ecën sikur koha për të ka pak më shumë vlerë. Pas atij tempit zakonisht qëndron një mendje që është tashmë një ose dy hapa përpara.
Ekspertët e sjelljes besojnë se shpejtësia e ecjes është pasqyrim fizik i ritmit mendor. Nëse truri juaj është vazhdimisht te dhjetë minutat e ardhshme, detyra tjetër apo biseda e radhës, trupi shpesh e ndjek atë ritëm. Ecësit e shpejtë janë më të orientuar drejt qëllimit dhe më pak tolerantë ndaj pengesave. Ata përpunojnë informacionin shpejt dhe muskujt mësohen ta ndjekin këtë tempo. Ecësit e ngadaltë nuk janë më pak të vlefshëm. Ata mund të mendojnë më thellë, të enden me mendje ose të mbartin lodhje, stres apo shqetësime shëndetësore që e ngadalësojnë hapin, transmeton Telegrafi.
Ekziston edhe një dimension shoqëror. Njerëzit që ndihen të vlerësuar dhe të angazhuar në punë shpesh lëvizin me më shumë qëllim, edhe mes aparatit të kafesë dhe tavolinës së punës. Ata që ndihen të bllokuar ose të anashkaluar shpesh ngadalësohen, pa e vënë re. Ecja bëhet një tregues i heshtur, publik, i asaj se si duket bota juaj e brendshme.
Nuk keni pse të shndërroheni në robot që ecën me nxitim. Por mund të stërvitni një hap pak më të shpejtë dhe më vendimtar si një ushtrim të vogël ditor për trurin. Filloni me një rrugë. Nga dera te transporti, nga parkingu te zyra, nga stacioni te shtëpia. Mateni një herë dhe ditën tjetër përpiquni ta shkurtoni kohën për gjysmë minute, thjesht duke zgjatur hapin dhe duke hequr ngadalësimin pa qëllim.
Ndërsa ecni, ngrini shikimin dhe zgjidhni një pikë përpara. Cepin tjetër, shtyllën, furrën e bukës. Ecni drejt asaj pike me ritëm të qartë dhe të njëtrajtshëm. Vini re si mprehet fokusi. Ky vendim i vogël fizik për të lëvizur me qëllim i dërgon një sinjal të qetë trurit se ju e drejtoni ditën, jo anasjelltas.
Në praktikë, ky përmirësim i ritmit është më pak çështje shpejtësie dhe më shumë dalje nga autopiloti. Shumica e njerëzve zvarriten kur shfletojnë, ëndërrojnë ose janë të rraskapitur. Provoni një rregull të thjeshtë. Gjatë një pjese të ditës, për shembull rrugës për në punë, pa telefon dhe me ecje pak më të shpejtë. Vëzhgoni çfarë ndodh në mendje. Shumë vërejnë se fillojnë të zgjidhin probleme të vogla, të mendojnë më qartë ose thjesht të ndihen më zgjuar.
Jini të butë me veten. Jo të gjithë mund, as duhet, të ecin me të njëjtin ritëm. Shëndeti, dhimbja, ankthi, klima dhe mjedisi luajnë rol të madh. Disa ditë janë plot energji, të tjera të rënda dhe kjo është krejt normale.
Një truk i dobishëm është të fokusoheni te qëndrueshmëria, jo te shpejtësia maksimale. Ndoshta nuk jeni më i shpejti në trotuar, por bëheni personi që rrallë ndalet në mes të rrugës ose endet pa drejtim. Dhe kjo ndryshon qëndrimin nga pasagjer pasiv në drejtues aktiv të ditës suaj.
Në një ditë të keqe, kur gjithçka ngadalësohet, provoni të kundërtën. Për pesë minuta ecni pak më shpejt dhe merrni frymë më thellë. Shpesh emocionet e ndjekin lëvizjen dhe bëhen më të lehta.
Siç thotë një studiues i sjelljes, kur vëzhgojmë shpejtësinë e ecjes, nuk masim vetëm muskujt. Masim mënyrën se si një person lëviz nëpër jetë, sa shpejt e kupton botën dhe vepron në të.
Shpejtësia e ecjes nuk është fat. Ajo është shenjë e gjendjes suaj aktuale, energjisë dhe fokusit. Ndryshime të vogla në ritëm mund të sjellin ndjenjë më të madhe kontrolli, mendime më të qarta dhe më shumë prani në përditshmëri. Ecësit më mbresëlënës nuk janë vetëm të shpejtë, por edhe të qetë, të vetëdijshëm dhe të sigurt për drejtimin ku shkojnë.
Rrallë mendojmë se si lëvizim mes vendeve. Jemi të fiksuar pas qëllimeve të mëdha dhe harrojmë kalimet e vogla që e përbëjnë ditën. Pikërisht këto ecje të vogla tregojnë nëse ndihemi si protagonisti i jetës sonë apo si dikush që thjesht kalon nëpër të.
Kur filloni t’i kushtoni vëmendje, gjithçka ndryshon. Ecësi i shpejtë në turmë ndoshta nuk është vetëm me nxitim. Ndoshta jeton në një botë ku koha ka vlerë dhe drejtim. Ecësi i ngadaltë mund të jetë i lodhur, i zhytur në mendime ose thellësisht i relaksuar. Në trotuarin e mbushur, suksesi dhe përpjekja kalojnë pranë njëri-tjetrit pa fjalë.
Të ecësh sot pak më shpejt se dje mund të jetë një rebelim i vogël kundër shpërqendrimit. Nuk do t’jua ndryshojë jetën brenda natës, por mund të bëjë që të vonoheni më pak, të anuloni më rrallë dhe të ndjeni një kënaqësi të qetë me mënyrën se si kaloni orët. Në kaosin e mëngjesit, kjo diferencë nuk është vetëm e dukshme - është ngjitëse. /Telegrafi/
