Një fjali mund ta ndryshojë krejt mënyrën si merret një nga vendimet më të vështira në jetë
Dy vijat në testin e shtatzënësisë për dikë sjellin gëzim, për dikë frikë, e ndonjëherë të dyja njëkohësisht. Por çfarë ndodh kur një grua, ende pa arritur ta artikulojë vendimin e saj, dëgjon nga partneri: “Nëse nuk e ndërpret shtatzënësinë, mos llogarit më në mua”?
Me vetëm pak fjalë, gjithçka që deri atëherë dukej si jetë e përbashkët shndërrohet në ultimatum. Gruaja nuk mendon më vetëm për shtatzënësinë. Fillon të pyesë veten nëse mund t’ia dalë e vetme, ku do të jetojë, si do ta mbajë fëmijën dhe nëse partneri është vërtet i gatshëm të largohet.
Partneri ka të drejtë të ketë mendim, por jo të ushtrojë presion
Një shtatzëni e paplanifikuar mund t’i frikësojë të dy partnerët. Frika nga prindërimi, pasiguria financiare apo ndjenja se shtatzënësia ka ardhur në një moment të papërshtatshëm janë shqetësime reale për të cilat duhet folur hapur.
Partneri ka të drejtë të thotë se nuk ndihet gati për t’u bërë prind dhe të shprehë frikën e tij. Megjithatë, ekziston dallim i madh mes: “Jam i frikësuar dhe nuk e di si do t’ia dalim” dhe: “Bëj atë që kërkoj, përndryshe po të lë”.
Në rastin e parë ka hapësirë për dialog. Në të dytin, dashuria dhe mbështetja kushtëzohen me bindjen e gruas. Kjo mund të përbëjë shantazh emocional dhe formë të kontrollit riprodhues.
Kontrolli riprodhues nënkupton përpjekjen e një personi për të ndikuar ose kontrolluar vendimet e tjetrit për kontracepsionin, shtatzënësinë apo përfundimin e saj. Ai mund të përfshijë presionin për ta ndërprerë shtatzënësinë, por edhe detyrimin për ta vazhduar kundër vullnetit.
Kur gruaja nuk e dëgjon më dëshirën e vet
Nën presionin e një ultimatumi është e vështirë të ndahet ajo që gruaja dëshiron vërtet nga ajo së cilës i frikësohet më shumë.
Në mendjen e saj mund të përzihen kërcënimet e partnerit, këshillat e familjes, pritshmëritë e rrethit dhe pyetja se si do të duket e ardhmja.
Një grua mund të dëshirojë ta vazhdojë shtatzënësinë, por të ketë frikë se nuk do t’ia dalë e vetme. Një tjetër mund ta ndiejë se nuk është gati për amësi, por të frikësohet nga gjykimi apo pendimi.
Në këtë situatë nuk ndihmojnë fjalët: “Duhet ta lindësh”, “Më mirë ndërprite”, “Do t’ia dalësh” apo “Do të pendohesh gjithë jetën”. Të gjitha janë përfundime të njerëzve të tjerë për një vendim që prek para së gjithash jetën e gruas, transmeton Telegrafi.
Çfarë parashikon ligji në Kosovë
Në Kosovë, ndërprerja elektive e shtatzënësisë lejohet deri në fund të javës së dhjetë, sipas kushteve të përcaktuara me ligj.
Pas kësaj periudhe, ndërprerja mund të kryhet vetëm në rrethana të caktuara ligjore dhe sipas procedurës profesionale mjekësore.
Parimi thelbësor është se një grua e aftë për të vendosur nuk mund t’i nënshtrohet ndërprerjes së shtatzënësisë pa pëlqimin e saj.
Pra, partneri, familjarët apo të tjerët mund të kenë mendim, por vendimi nuk mund t’i imponohet gruas.
Çfarë duhet bërë para vendimit
Hapi i parë duhet të jetë konsultimi me gjinekologun. Duhet konfirmuar shtatzënësia, kohëzgjatja e saj dhe të kontrollohet nëse po zhvillohet normalisht.
Kjo nuk nënkupton orientim drejt një vendimi të caktuar, por marrjen e informacionit të saktë mjekësor.
Më pas, gruaja duhet të vlerësojë realisht rrethanat: çfarë dëshiron vetë, çfarë mbështetjeje ka, cilat janë mundësitë financiare dhe familjare dhe nëse vendimi i saj po buron nga dëshira apo nga frika.
Duhet vlerësuar edhe sjellja e partnerit: a bëhet fjalë për një reagim emocional të momentit apo ka edhe kontroll, poshtërim, kërcënime ose sjellje të dhunshme?
Biseda me psikologun ose psikoterapeutin mund ta ndihmojë gruan t’i ndajë dëshirat e saj nga presioni i të tjerëve. Profesionisti nuk duhet t’i tregojë çfarë të zgjedhë, por ta ndihmojë të marrë një vendim të informuar dhe të vetëdijshëm.
Nëse ekziston frikë nga dhuna, prioritet është siguria dhe kërkimi i ndihmës nga persona të besueshëm dhe institucionet kompetente.
Nuk ka përgjigje të lehtë
Askush nuk mund të garantojë se partneri do të ndryshojë mendje nëse fëmija lind, as të parashikojë saktësisht se si do të ndihet gruaja pas ndërprerjes së shtatzënësisë.
Mund të shfaqen trishtim, lehtësim, dyshim apo disa emocione njëkohësisht.
Në vend të pyetjes: “Çfarë duhet të bëj që ai të mos largohet?”, pyetja më e rëndësishme mund të jetë:
“Çfarë dua unë, nëse nuk vendos nga frika se do të mbetem vetëm?”
Një vendim që ndryshon jetën nuk duhet të merret nën kërcënim, fajësim apo presion. Gruas i duhen informacion i besueshëm, mbështetje profesionale dhe hapësirë për ta dëgjuar vendimin e saj. /Telegrafi/