Fjalët mund të thonë diçka, ndërsa shprehja e fytyrës, shikimi, pozicioni i trupit ose lëvizjet mund të tregojnë diçka krejt tjetër
Sinjalet e përziera në gjuhën e trupit shpesh krijojnë konfuzion, por ekspertët paralajmërojnë se një gjest nuk duhet interpretuar kurrë i shkëputur nga konteksti, personaliteti dhe kultura e personit.
Gjuha e trupit mund të zbulojë më shumë nga sa mendojmë
Me siguri ju ka ndodhur të përfundoni një bisedë me ndjesinë se diçka „nuk ishte në rregull“, edhe pse nuk mund ta shpjegonit saktësisht pse. Bashkëbiseduesi mund të ketë thënë se gjithçka ishte në rregull, ndërsa shprehja e fytyrës, qëndrimi ose lëvizjet e tij linin një përshtypje tjetër.
Gjuha e trupit është pjesë e rëndësishme e komunikimit joverbal dhe ndonjëherë mund të tregojë tension, parehati ose emocione që nuk i shprehim me fjalë. Megjithatë, asnjë gjest, shikim apo pozicion i trupit nuk është, i marrë më vete, dëshmi e sigurt e asaj që një person mendon ose ndien.
Psikologia dr. Abbie Marono thekson se shenjat joverbale mund të na ndihmojnë të kuptojmë më mirë sjelljen e të tjerëve, por duhet t'i vëzhgojmë së bashku me fjalët dhe rrethanat.
Çfarë janë sinjalet e përziera?
Ato shfaqen kur fjalët e një personi përcjellin një mesazh, ndërsa gjuha e trupit duket se dërgon një tjetër. Për shembull, dikush mund të thotë se nuk është i shqetësuar, ndërsa duket i tensionuar, shmang shikimin ose lëviz nervozisht këmbën.
Kjo mund të ndodhë sepse njerëzit përjetojnë disa emocione njëkohësisht ose përpiqen të fshehin atë që ndiejnë. Ndonjëherë kontrollojmë me vetëdije mënyrën se si duam të na perceptojnë të tjerët, veçanërisht në punë, gjatë një takimi romantik ose në një debat me partnerin, transmeton Telegrafi.
Shenjat që shpesh keqinterpretohen
Shprehja e fytyrës: Një buzëqeshje zakonisht lidhet me kënaqësinë, por jo çdo buzëqeshje tregon lumturi. Një buzëqeshje me buzë të shtrënguara dhe nofull të tendosur mund të shoqërojë parehatinë. Megjithatë, edhe kjo nuk dëshmon se personi po fsheh emocionet.
Kontakti me sy: Shikimi i drejtpërdrejtë shpesh shihet si shenjë interesi dhe vëmendjeje, ndërsa shmangia e tij mund të lidhet me parehatinë, ndrojtjen ose mungesën e interesit. Por mund të ketë edhe arsye të tjera, si ankthi ose zakonet kulturore. Edhe një shikim i gjatë mund të jetë flirt në një situatë dhe i pakëndshëm në një tjetër.
Tundja e kokës: Shpesh e interpretojmë si shenjë pajtimi, por dikush mund të tundë kokën thjesht për të treguar se po dëgjon dhe po e kupton atë që po themi. Prandaj, në vend të hamendësimit, është më mirë të pyesim drejtpërdrejt.
Pozicioni i trupit: Të anuarit drejt bashkëbiseduesit mund të duket si interes, ndërsa largimi mund të interpretohet si parehati. Krahët e kryqëzuar shpesh konsiderohen pozicion „i mbyllur“, por dikush mund t'i kryqëzojë sepse ka ftohtë, ndihet më rehat ose e ka zakon.
Distanca fizike: Njerëzit zakonisht lejojnë personat e afërt t'u afrohen më shumë. Megjithatë, nevoja për hapësirë personale ndryshon sipas temperamentit, kulturës dhe situatës. Një distancë më e madhe nuk do të thotë domosdoshmërisht ftohtësi emocionale.
Kur gjuha e trupit nuk përputhet me fjalët
Dallimet mes sjelljes verbale dhe joverbale mund të jenë pasojë e tensionit të brendshëm ose e përpjekjes për të fshehur pasigurinë. Ato, megjithatë, nuk janë automatikisht shenjë gënjeshtre apo manipulimi.
Edhe prekja mund të keqinterpretohet. Një prekje mund të jetë miqësore, romantike ose thjesht një mënyrë komunikimi, por kuptimi i saj varet nga marrëdhënia dhe situata. Nëse prekja e dikujt nuk ju pëlqen, keni të drejtë të vendosni qartë kufijtë tuaj.
Çfarë është „pasqyrimi“ i gjuhës së trupit?
Kur ndihemi të lidhur me dikë, mund të fillojmë në mënyrë të pavetëdijshme të imitojmë qëndrimin, lëvizjet ose shprehjet e tij. Kjo njihet si „mirroring“, ose pasqyrim i sjelljes. Megjithatë, edhe ky fenomen nuk është dëshmi e sigurt e emocioneve apo qëllimeve të një personi.
Si t'i kuptojmë siç duhet sinjalet e përziera
Më e rëndësishmja është të mos interpretojmë një gjest të vetëm si provë. Duhet të marrim parasysh situatën, sjelljen e përgjithshme, fjalët dhe dallimet individuale.
Nëse një koleg thotë se kritikat nuk e shqetësojnë, por duket i tensionuar, kjo mund të jetë arsye për ta vazhduar bisedën me kujdes. Por vetëm nga qëndrimi i tij nuk mund të dimë me siguri se çfarë ndien.
Kur fjalët dhe gjuha e trupit duken të papërputhshme, një pyetje e qartë dhe e drejtpërdrejtë është zakonisht më e besueshme sesa përpjekja për të „deshifruar“ çdo shikim, buzëqeshje apo gjest. /Telegrafi/