Nga: Jorge Bucay
Përktheu: Bajram Karabolli
Në një mbretëri të gëzuar, ku njerëzit kurrë nuk arrijnë dot, apo ndoshta ku njerëzit kalojnë përjetësisht pa e marrë vesh ...
Në një mbretëri magjike, ku gjërat e pakapshme, bëhen të kapshme ...
Kishte një herë ...
Një gjol të mrekullueshëm.
Ishte një lagunë me ujë të pastër kristal ku notonin peshq të të gjitha ngjyrave që njohim dhe ku tonet e blerimit reflektoheshin pa reshtur ...
Dhe, në atë gjol magjik e transparent, pasi u bënë bashkë, si dy shokë të ngushtë, trishtimi dhe zemërimi, shkuan për të bërë banjë.
I hoqën rrobat dhe, ashtu lakuriq, të dy u futën në gjol.
Zemërimi, i nxituar (siç është gjithmonë zemërimi), plot ngut - pa ditur as vetë pse - bëri banjë shpejt e shpejt dhe, me vërtik, doli nga uji ...
Por, siç dihet, zemërimi është i verbër, ose, të paktën, nuk e dallon qartë realitetin, kësisoj, lakuriq dhe i nxituar, me të dalë nga uji, veshi të parat rroba që hasi përpara ...
Dhe ndodhi që ato rroba nuk qenë të tijat, por të trishtimit ...
Dhe ashtu, i veshur me trishtim, zemërimi iku.
Shumë ngadalë e shumë i qetë, si përherë, i vendosur të qëndrojë aty ku është, trishtimi mbaroi së lari dhe, pa kurrfarë nxitimi (ose më mirë të thuash pa e vrarë mendjen se koha ikën), më nge dhe lehtë-lehtë doli nga gjoli.
Por, në breg nuk ishin rrobat e tija.
Siç e dimë të gjithë, gjëja që trishtimi nuk e duron dot është të rrijë lakuriq, kështu që veshi rrobat që gjeti aty, të cilat ishin rrobat e zemërimit.
Tregojnë se qysh atëherë ndodh shpesh se dikë që është i zemëruar, i verbër, mizor, i tmerrshëm dhe tërbuar, po ta shohim me kujdes dhe për një farë kohe, do të vëmë re se zemërimi i tij në dukje është një maskë, dhe pas asaj maske prej zemërimi, në të vërtetë ... fshihet trishtimi.
