Si të rritur, ne shpesh e shohim sjelljen e fëmijëve tanë si të pakuptueshme. Është shumë e vështirë të krijosh një vijë midis sjelljes normale dhe anormale.
Pra, si ta dimë që fëmija ynë ka nevojë për terapi? Sipas Bright Side, këto janë disa shenja që duhet të marrin vëmendjen e çdo prindi.
Reagim i tepruarSjellja përçarëse tek fëmijët deri në moshën 10 vjeçare mund të gjenerohet nga një ankth i panjohur, thotë Instituti i Fëmijëve Mind të SHBA, reagimi i tepruar është një përgjigje psikologjike e realizuar nga mendja e fëmijës. Është një mënyrë për të shprehur ndjenjat e tyre të fshehura: ekziston një shqetësim i brendshëm nga i cili vuan fëmija në situata që kërcënojnë. Sikleti i tyre i bën ata të humbasin kontrollin e shumë situatave, duke rezultuar në sjellje çrregulluese. Një psikolog i fëmijëve mund t'i ndihmojë ata të kuptojnë reagimet e tyre dhe të kuptojnë se mjedisi ku ndodhen nuk është aspak i dëmshëm për ta.
Zemërim i vazhdueshëm
Prindërit e fëmijëve të vegjël e dinë që ata duhet të merren me ulërimë dhe shkelmim, por nëse zemërimi është një sjellje ndaj së cilës fëmija adreson tepër, ju duhet të arrini në fund të saj. Zemërimi i shpeshtë mund të sinjalizojë shenja ankthi, ankth në fëmijëri dhe madje edhe çrregullim të hiperaktivitetit të deficitit të vëmendjes (ADHD). Një psikolog mund të identifikojë lehtësisht rrënjët e zemërimit të fëmijës tuaj dhe, me këtë, të japë zgjidhje më të përqendruara për rastin e tyre të veçantë.
Trishtim dhe nervozizëm i vazhdueshëm
Nëse një fëmijë ka tendencë të trishtohet për çështjet për të cilat ne nuk i dimë ose bëhet nervoz, duhet të shikojmë më thellë për të kuptuar konfliktin fillestar. Nëse është e mundur, duhet t'i pyesim ata pse janë kaq të trishtuar. Një fëmijë që nuk gjen ngushëllim me prindërit e tij ose që nuk arrin të gjejë paqe në shtëpinë e tyre, duhet të vizitojë një profesionist. Në moshat e reja, fëmijët e kuptojnë se prindërit e tyre po përpiqen të ndihmojnë dhe kjo ka tendencë t'i qetësojë ata. Konflikti shfaqet në momentin kur shqetësimet e tyre janë të vazhdueshme dhe nëse ato vërtiten rreth obsesioneve. Kjo mund të jetë një çrregullim obsesiv detyrues (OCD), i cili bën që fëmijët të përjetojnë obsesione (frikë) të panevojshme dhe detyrime (sjellje).
Një rënie e papritur dhe e pashpjegueshme e notave
Një rënie e papritur e notave mund të jetë një shkak shqetësimi. Notat kanë tendencë të pasqyrojnë stabilitetin emocional të fëmijëve, më shumë sesa performancën e tyre akademike, veçanërisht kur bëhet fjalë për të vegjlit. Ndonjëherë mund të jenë pasojat e ngacmimit, por me një fëmijë 5 ose 6 vjeç, çështja mund të jetë më personale. Është më mirë që së pari të konsultoheni me mësuesin e klasës dhe, nga kjo, të vlerësoni mundësinë e vizitës së një psikologu.
Preferojnë të qëndrojnë vetëm
Herë pas herë, çdo fëmijë ka nevojë për ca kohë vetëm, në heshtje, pa shumë njerëz përreth. Por, deri në cilën masë kjo veprimtari po bëhet preferencë për ta? Fëmijët duan të shoqërohen vazhdimisht. Kur fillojnë shkollën fillore, ata nuk mund të ndalojnë së foluri për ditën e tyre, ata duan të mblidhen me miqtë ose të luajnë gjithë pasditen me prindërit e tyre. Por, ka shumë fëmijë të tjerë që preferojnë të flasin më pak ose thjesht të luajnë vetëm në shkollë. Të pyesni mësuesin e fëmijës nëse e kanë vërejtur këtë veçanti është hapi i parë që duhet të ndërmerret. Këto shenja të vogla mund të jenë fillimi i ankthit te fëmijët .
Paaftësia për t’u përqendruar
Shumë fëmijë kanë tendencën të ëndërrojnë gjatë ditës, por kur gjithçka përfundon, ata akoma arrijnë t'i kryejnë detyrat e shtëpisë me kohë, të mësojnë, të shkruajnë dhe flasin saktë. Ju duhet t'i kushtoni vëmendje nëse shkalla e përqendrimit të tyre bie shumë, deri në atë pikë sa fëmija nuk qëndron ulur, shpërqendrohet lehtë, ose e ka të vështirë për të studiuar. Një psikolog mund të kuptojë nëse është një rast disleksie ose ADHD vetëm në disa seanca.
Obsesione dhe detyrime
Obsesionet dhe detyrimet mund të jenë një pjesë normale e zhvillimit të një fëmije, përveç nëse nuk ndërhyjnë në jetën e përditshme. Nëse vëreni që fëmija juaj kishte obsesione dhe detyrime më të rënda se sa bashkëmoshatarët e tyre, duhet të shqetësoheni. Kjo është një nga mënyrat më të zakonshme në të cilat shprehet sindroma OCD. Nëse kjo lloj obsesioni ndikon tek fëmija në atë mënyrë që nuk i lejon ata të kryejnë detyrat e tyre të përditshme, është e nevojshme të kontaktoni një psikolog.
Ndryshime të papritura në oraret e gjumit
Që nga koha kur ata janë bebe, deri sa të bëhen fëmijë më të pavarur, është thelbësore që, si prindër, t’i ndihmoni ata të krijojnë zakone të shëndetshme të gjumit. Ndryshimet e orareve kanë lidhje me problemet e sjelljes. Marrëdhënia midis zhvillimit fizik dhe emocional dhe cilësisë së gjumit është thelbësore. Mos marrja e gjumit të mjaftueshëm në moshat e hershme mund të ndikojë në zhvillimin e trurit dhe, me të, aktivitetet e përditshme të fëmijës. Nëse më parë keni caktuar orare të gjumit në shtëpi dhe fëmija fillon të ketë vështirësi në gjumë, ka pagjumësi ose është lodhur vazhdimisht, është thelbësore të bëni një vizitë te një psikolog.
/Telegrafi/
Zemërim i vazhdueshëm
Trishtim dhe nervozizëm i vazhdueshëm
Një rënie e papritur dhe e pashpjegueshme e notave
Preferojnë të qëndrojnë vetëm
Paaftësia për t’u përqendruar
Obsesione dhe detyrime
Ndryshime të papritura në oraret e gjumit
/Telegrafi/
