Pas shkëlqimit të dinastisë Ming fshihej një nga zakonet më të errëta të oborrit perandorak kinez, ku disa gra të haremit detyroheshin ta ndiqnin sundimtarin edhe pas vdekjes
Dinastia Ming, e cila sundoi Kinën nga viti 1368 deri në vitin 1644, la gjurmë të mëdha në histori përmes zhvillimit të artit, kulturës, arkitekturës dhe jetës shtetërore. Ajo njihet si një nga periudhat më të rëndësishme të historisë kineze, ndërsa gjatë sundimit të saj u ndërtuan dhe u forcuan struktura të mëdha politike e kulturore.
Megjithatë, pas shkëlqimit të oborrit perandorak fshiheshin edhe zakone brutale, të cilat sot duken pothuajse të pabesueshme. Një nga praktikat më të errëta lidhej me gratë e haremit perandorak.
Në Kinën perandorake, haremi nuk ishte vetëm vend luksi dhe privilegjesh. Ai ishte një sistem i rreptë, në të cilin gratë renditeshin sipas statusit, prejardhjes dhe afërsisë me perandorin. Shumica e konkubinave vinin nga shtresa më të varfra ose të mesme, ndërsa vajzat nga familjet e fuqishme shpesh arrinin ta shmangnin jetën në harem falë ndikimit të të afërmve të tyre.
Nga jashtë mund të dukej se konkubinat jetonin në pasuri dhe madhështi, por realiteti ishte krejt tjetër. Jeta e tyre ishte e mbushur me intriga, rivalitete, kontroll të ashpër dhe frikë të vazhdueshme. Ato ishin plotësisht të varura nga vullneti i perandorit, të ndara nga familjet dhe pa të drejtë të vendosnin vetë për fatin e tyre.
Pjesa më e frikshme e këtij fati vinte pas vdekjes së perandorit, transmeton Telegrafi.
Shamia e kuqe ishte shenjë vdekjeje
Sipas rrëfimeve historike për oborrin Ming, kur vdiste perandori, disa gra të haremit mund të merrnin një shami ose shall të kuq. Ky nuk ishte një nderim, as një dhuratë e zakonshme. Përkundrazi, ishte shenja më e tmerrshme që mund t’u jepej: ato duhej të vdisnin dhe ta “shoqëronin” sundimtarin në botën e përtejme.
Historianët përmendin se një gjë e tillë ndodhi pas vdekjes së Zhu Di, perandorit të tretë të dinastisë Ming, i njohur si Yongle Emperor, i cili vdiq më 1424. Ai ishte një nga sundimtarët më të fuqishëm të kësaj dinastie dhe lidhet me projekte madhore, përfshirë ndërtimin e Forbidden City në Beijing.
Sipas disa burimeve, pas vdekjes së tij, një numër konkubinash u detyruan të kryenin vetëvrasje. Rrëfimet përmendin gra të dërguara në një sallë të madhe, ku u urdhëruan të varnin veten, si pjesë e ritualit të ndjekjes së perandorit pas vdekjes.
Një shembull edhe më tronditës lidhet me Zhu Yuanzhang, themeluesin e dinastisë Ming. Në disa burime përmendet se pas vdekjes së tij, dhjetëra konkubina dhe shërbëtore u varrosën ose u sakrifikuan bashkë me sundimtarin. Kjo praktikë lidhej me besimin se perandori duhej të kishte shërbëtoret dhe gratë e tij pranë edhe në jetën e përtejme.
Vetëm familjet e fuqishme mund t’i shpëtonin vajzat e tyre
Jo të gjitha konkubinat kishin të njëjtin fat. Ato që vinin nga familje të fuqishme, fisnike ose me ndikim ushtarak, ndonjëherë mund të shpëtonin nga ky zakon i tmerrshëm. Oborri perandorak nuk dëshironte përplasje me familje të rëndësishme, prandaj disa vajza përjashtoheshin nga dënimi.
Përmendet edhe rasti i vajzës së një komandanti të lartë, e cila duhej të dërgohej drejt vdekjes pas vdekjes së perandorit. Babai i saj reagoi ashpër dhe ushtroi presion mbi oborrin. Në fund, sipas rrëfimeve, në vend të saj u zgjodh një vajzë tjetër.
Gratë që vinin nga familje të varfra nuk kishin të njëjtën mbrojtje. Familjet e tyre shpesh nuk kishin fuqi të kundërshtonin urdhrat e oborrit. Në disa raste, pas vdekjes së vajzave, familjeve u jepeshin para, tituj nderi ose forma të tjera shpërblimi, si mënyrë për ta paraqitur sakrificën si “nder” dhe jo si dhunë.
Perandori që kërkoi ta ndalte zakonin e përgjakshëm
Një nga sundimtarët që u përpoq t’i jepte fund kësaj praktike ishte Zhu Qizhen, i njohur si Emperor Yingzong of Ming. Para vdekjes, ai thuhet se i kërkoi djalit të tij që gratë e haremit të mos vriteshin më pas vdekjes së perandorit dhe që ky zakon të ndalej përgjithmonë.
Për këtë arsye, në disa rrëfime historike ai përmendet si një nga sundimtarët më njerëzorë në raport me këtë traditë të errët.
Megjithatë, praktika të ngjashme nuk u zhdukën menjëherë nga historia kineze. Burime të ndryshme tregojnë se raste të tilla u shfaqën edhe më vonë, përfshirë periudhat pasuese të sundimit perandorak.
Historia e shamisë së kuqe mbetet një nga kujtimet më të errëta të oborreve perandorake. Ajo tregon se pas madhështisë së pallateve, ceremonive dhe pushtetit absolut, fshihej shpesh një realitet i ashpër për gratë që nuk kishin zë, liri dhe as mundësi të vendosnin për jetën e tyre. /Telegrafi/