Këto modele sjelljeje tregojnë se jeni rritur në një mjedis kërkues

Nëse keni pasur një fëmijëri të vështirë, psikologët theksojnë se është e mundur që vetëm më vonë keni njohur modele që tregojnë se jeni rritur në një mjedis më kërkues nga sa dukej.

Njohja e përvojave të tilla është një hap i rëndësishëm në kuptimin e reagimeve dhe sjelljes së dikujt në moshë madhore.

Domethënë, disa fëmijë zhvillojnë bindjen se nevojat e tyre i rëndojnë të tjerët, veçanërisht nëse emocionet e tyre janë injoruar ose minimizuar. Kjo ndjenjë nuk pasqyron vlerën e vërtetë të fëmijës, por përkundrazi tregon se të rriturit përreth tij ishin të mbingarkuar me problemet e tyre. Pasojat mund të vazhdojnë në moshë madhore përmes ndjenjave të fajit ose nevojës që fëmija të përshtatet vazhdimisht me të tjerët.

Gjithashtu, disa fëmijë rriten në një mjedis ku ata vlerësojnë vazhdimisht humorin e të tjerëve për të shmangur konfliktin. Kjo dinamikë e tendos sistemin nervor dhe e mban atë në gatishmëri të lartë, edhe kur nuk ka ndonjë kërcënim të vërtetë. Psikologët theksojnë se kjo mund të çojë në rritjen e ndjeshmërisë ndaj stresit dhe konfliktit më vonë në jetë.

Përveç kësaj, psikologët njohin edhe një model sjelljeje të quajtur "prindërim", domethënë një situatë në të cilën një fëmijë merr rolet emocionale të të rriturve. Kjo përfshin përpjekjen për të qetësuar prindërit ose marrjen e përgjegjësisë për gjendjen shpirtërore të tyre. Në planin afatgjatë, përvoja të tilla mund të çojnë në neglizhencë të nevojave personale dhe në një fokus të tepruar te të tjerët.

Në disa familje, ka tension të vazhdueshëm ose paparashikueshmëri, prandaj fëmija nuk mund të relaksohet as në shtëpi. Psikologët e shoqërojnë këtë gjendje me përgjigjen traumatike të organizmit. Pasojat mund të përfshijnë probleme me relaksimin, gjumin dhe ndjenjën e sigurisë në moshë madhore.

Përveç kësaj, disa fëmijë rriten me përshtypjen se askush nuk i dëgjon ose nuk i vëren, edhe pse janë fizikisht të pranishëm. Një përvojë e tillë mund të ndikojë në vetëbesim dhe në mënyrën e shprehjes në marrëdhëniet e mëvonshme. Psikologët pohojnë se kjo shpesh çon në tërheqje dhe ulje të nevojave personale.

Fëmijëria duhet të përfshijë lojë dhe zhvillim pa shumë përgjegjësi, por disa fëmijë marrin përsipër role që nuk janë të tyret. Kjo mund të përfshijë kujdesin për të tjerët ose marrjen përsipër të përgjegjësive familjare. Përvoja të tilla shpesh çojnë në humbjen e pakujdesisë dhe një ndjenjë më të madhe përgjegjësie tek të rriturit.

Nëse ndjenjat e fëmijës suaj shpesh sfidohen ose mohohen, ai mund të zhvillojë një mosbesim ndaj perceptimeve të veta. Ky model, i njohur si frikësim, mund të ketë efekte afatgjata në vetëvlerësimin e tij. Psikologët thonë se rindërtimi i besimit në emocionet e tij kërkon kohë dhe punë.

Fëmijët që rriten me vëmendje të kushtëzuar shpesh zhvillojnë një nevojë për gjykim të vazhdueshëm nga jashtë. Kjo mund të manifestohet përmes kënaqësisë së tepërt të të tjerëve ose ndjeshmërisë ndaj kritikave. Psikologët theksojnë se është e rëndësishme të zhvillohen ndjenjat e vlerës personale, pavarësisht nga mendimet e të tjerëve.

Gjithashtu, një fëmijë mund të jetë i rrethuar nga njerëz, por prapëseprapë të ndihet i largët emocionalisht. Ky izolim shpesh buron nga mungesa emocionale e prindërve. Pasojat mund të vazhdojnë edhe në moshë madhore përmes vështirësive në marrëdhëniet e ngushta dhe ndjenjave të mospërkatësisë.