E PORTOKALLTA

Poezi nga: Odysseas Elytis
Përktheu: Lefter Shomo

Aq shumë e kishin dehur lëngjet e diellit saqë ngadalë-ngadalë ajo ktheu kokën e saj dhe pranoi të bëhej vogëlushja e Portokalltë.

Dhe sikundër të shtatë qiejt vezullonin, ashtu siç e prekte një zjarr i kristaltë i vetëtinin bishta dallëndyshesh.

Lart u stepën ëngjejt e poshtë vajzat.

Lart u shastisën lejlekët dhe nën to pallonjtë..

Dhe u grumbulluan të gjithë së bashku, të gjithë së bashku e panë dhe thirrën: e Portokallta.

Dehet hardhia dhe akrepi, dehet bota mbarë.

Veçse thumbimi i ditës lëndimin s'e ka lënë.

Dëfton për të lauresha xhuxhe në mes të krimbthave .

Tregon për të pulsi i ujit në çaste të artë, e thotë freskia e veriut të mirë në buzën e sipërme:

Çohu o vogëlushja e Portokalltë..

Ashtu si të njihkërka puthja, nuk të njeh asnjeri , as e buzëqeshura Perëndi nuk të njeh, që me dorën e hapur përkundrejt diellit të tregon aq lakuriq mes tridhjetedy erërash.