Nuk lidhet vetëm me papastërtinë – por me kushtet që u krijoni
Shumica e njerëzve janë të bindur se një kuzhinë e pastër dhe e rregullt garanton një shtëpi pa brejtës. Por realiteti është shumë më kompleks. Minjtë dhe brejtësit nuk hyjnë në hapësira të mbyllura vetëm për shkak të ushqimit, ata shpesh kërkojnë material për ndërtimin e foleve dhe një strehë të sigurt. Pikërisht sendet që përdorim çdo ditë mund t’u krijojnë kushte ideale për mbijetesë dhe shumim të shpejtë.
Njohja e këtyre “magnetëve” për dëmtuesit është hapi i parë dhe më i rëndësishëm në parandalim. Nëse dëshironi një zgjidhje afatgjatë, duhet të fokusoheni në eliminimin e vendeve të tyre të preferuara për fshehje, të cilat gjenden pothuajse në çdo shtëpi.
Çfarë i tërheq më shumë dëmtuesit në shtëpi
Brejtësit tërhiqen kryesisht nga materiale të përshtatshme për ndërtimin e foleve, si kartoni, gazetat e vjetra dhe tekstilet. Përveç kësaj, ushqimi i pambrojtur për kafshët shtëpiake, lagështia në mure dhe rrëmuja në pjesët e errëta të bodrumeve ose tavaneve janë faktorë kyç për vendosjen e tyre.
Me fjalë të tjera, problemi shpesh nuk është vetëm te mbetjet ushqimore, por te kombinimi i strehës, nxehtësisë dhe burimit të ujit.
Studimet e organizatave të shëndetit publik tregojnë se brejtësit mund të hyjnë në shtëpi përmes hapjeve shumë të vogla - edhe një vrimë sa një monedhë është e mjaftueshme për një mi, transmeton Telegrafi.
Ambalazhi prej kartoni dhe kutitë e vjetra – strehë ideale
Kartoni është material poroz që ruan nxehtësinë dhe gërryhet lehtë. Brejtësit e përdorin për të mprehur dhëmbët, por edhe si material bazë për ndërtimin e foleve. Veçanërisht të rrezikshme janë kutitë që qëndrojnë në dyshemenë e garazhit ose depozitës, sepse krijojnë pikë ideale për fshehje dhe shumim.
Zgjidhja është zëvendësimi i kartonit me kontejnerë plastikë të fortë me mbyllje hermetike, që pamundësojnë qasjen si te ushqimi ashtu edhe te materialet për fole.
Grumbullimi i letrës dhe tekstilit krijon kushte perfekte
Revistat e vjetra, gazetat dhe rrobat sezonale të ruajtura në qese të buta krijojnë habitat ideal. Këto materiale thithin aromat dhe ofrojnë izolim, i cili është jetik për brejtësit gjatë dimrit. Në hapësira të errëta dhe pak të përdorura si bodrumet apo tavani, këto sende shndërrohen në strehë pothuajse të padukshme.
Ushqimi për kafshët shtëpiake si karrem i fshehur
Ushqimi për kafshë shtëpiake, veçanërisht granulat dhe farat, ka aromë të fortë që mund të tërheqë brejtës nga distanca të mëdha. Qeset prej letre ose plastike të hollë nuk përbëjnë asnjë pengesë për dhëmbët e tyre. Sa kohë që ky ushqim mbetet i pambrojtur, shtëpia mbetet një objektiv i mundshëm.
Lagështia dhe instalimet e dëmtuara mbajnë koloninë gjallë
Rrjedhjet e tubave nën lavaman ose lagështia e shtuar në banjo krijojnë burim uji pa të cilin brejtësit nuk mund të mbijetojnë. Edhe një sasi e vogël kondensimi mund të jetë e mjaftueshme për të mbajtur një koloni brenda mureve. Uji është po aq i rëndësishëm sa ushqimi, ndaj neglizhimi i defekteve të vogla mund të çojë në problem serioz afatgjatë.
Gabimet më të zakonshme që lehtësojnë pushtimin
Një nga gabimet më të shpeshta është përdorimi i shkumës poliuretani për mbylljen e vrimave. Edhe pse duket praktike, brejtësit mund ta gërryejnë brenda pak minutash. Për bllokim efektiv rekomandohet përdorimi i leshit çelik ose rrjetës metalike, që fizikisht pamundësojnë kalimin.
Një tjetër gabim është mbështetja vetëm te aromat si menteja ose uthulla. Edhe pse mund t’i largojnë përkohësisht, ato nuk do t’i detyrojnë brejtësit të largohen nga një fole ekzistuese nëse ushqimi dhe strehimi janë ende të disponueshme.
Çelësi i mbrojtjes afatgjatë të shtëpisë
Lufta kundër dëmtuesve nuk konsiston vetëm në vendosjen e kurtheve. Bëhet fjalë për ndryshim sistematik të mënyrës së ruajtjes dhe mirëmbajtjes së hapësirës. Vetëm kur hiqen kartoni, mbetjet e letrës dhe ushqimi i pambrojtur për kafshë, shtëpia pushon së qeni objektiv.
Parandalimi fillon në bodrum dhe depo, dhe përfundon me mbylljen hermetike të çdo hyrjeje të mundshme me materiale metalike. Mirëmbajtja e vazhdueshme e këtyre zonave të pastra dhe të thata është barriera e vetme e sigurt kundër pushtimit.
Përvoja e pronarëve të shtëpive tregon se strehët më të papritura shpesh fshihen aty ku i presim më pak. Pikërisht për këtë arsye, njohja në kohë e rrezikut dhe eliminimi i kushteve të favorshme bëjnë dallimin midis një shtëpie të sigurt dhe një hapësire që shndërrohet në strehë për mysafirë të padëshiruar. /Telegrafi/