Poezi nga: Giovanni Corona Përktheu: Maksim Rakipaj
Dhurata pse jemi gjallë, s’është jona. Asgjë s’kemi tonën, as edhe hamendjen që na dallon nga një fije bari. Jeta është shkak me qenë bashkë, krah njëri tjetrit, në tërë këtë vetmi të çmendur, në kërkim buzësh, të vdekur në ndonjë stol, me sy të zbrazët duke këmbëngulur në lajthitjen që jemi gjallë.
