KËNGË

Poezi nga: William CowperPërktheu: Maksim Rakipaj

Djem e vajza, tallen me mundin tim,
Çdo herë që ulem vetë të shkruaj,
Pse merresh, më shajnë, me gjuh’ të huaj?
Kur e njeh pak, ç’e merr këtë guxim?

Fol të drejtën. Shpesh synimet e tua,
S’thahen si lulet që vyshken e vdesin?
Pastaj synime më t’larta të presin,
Të tjerë brigje dhe të tjerë ujra.

Lumej të rrjedhshëm brigjegjelbëruar,
Kurorë dafinash flokët t’i mbledh,
Është shpërblimi që fama të jep;
Më tepër se kaq, a s’ke dëshiruar?

Këngë, fol për mua! - Ajo çka prin
E zemrën ma çon peshë fluturim
Është gjuha që ushqen dashurinë.