Të rritesh me prindër, humori i të cilëve ndryshon vazhdimisht mund të ketë pasoja të thella emocionale. Fëmijët në një mjedis të tillë shpesh jetojnë në pasiguri, duke mos ditur se kur do të ndodhë situata tjetër e tensionuar. Ata përpiqen vazhdimisht të qetësojnë dhe t'i bëjnë prindërit e tyre të lumtur, dhe ky model sjelljeje shpesh mbartet në moshë madhore, gjë që ndikon në marrëdhëniet dhe shëndetin e tyre emocional.

Psikoterapistja Imi Lo shpjegon se sa e vështirë është të rritesh në një mjedis emocionalisht të paqëndrueshëm: "Në një moment të mbulojnë me dashuri dhe vëmendje, duke të bërë të ndihesh i parë dhe i dashur. Në momentin tjetër, ata bëjnë një shpërthim nervash si një fëmijë, duke të lënë të hutuar dhe të frikësuar. Ky është realiteti zemërthyes i rritjes me një prind emocionalisht të paqëndrueshëm".

Një përvojë e tillë lë gjurmë, duke e formësuar personalitetin në shumë mënyra.

Ata përpiqen t’i kënaqin të tjerët

Fëmijët që rriten me prindër të mërzitshëm shpesh zhvillojnë zakonin për t'i kënaqur të tjerët. Për të shmangur konfliktet, ata përpiqen vazhdimisht të ruajnë paqen. Të rriturit vazhdojnë të njëjtin model, duke u përpjekur t'i kënaqin të gjithë përreth tyre.

"Njerëzit që kanë pasur prindër shumë kritikë mund të zhvillojnë një model për t'i kënaqur të tjerët", thotë psikologia Dr. Sherry Pagoto. "Edhe pse këta prindër mund të mos jenë më të pranishëm, ankthi për kritikat mund të mbetet dhe të formësojë sjelljen".

Ata e analizojnë shumë çdo situatë

Fëmijët në shtëpi të paqëndrueshme mësojnë të vëzhgojnë dhe vlerësojnë vazhdimisht sjelljen e prindërve të tyre. Kjo nevojë për analizë nuk zhduket në moshë madhore.

"Të menduarit e tepërt do të thotë që një person mendon vazhdimisht për një mendim dhe nuk mund të përqendrohet në asgjë tjetër", shpjegon psikoterapistja Amy Morin.

Ata shmangin mërzitjen e të tjerëve

Meqenëse në fëmijëri u është mësuar se duhet të ruajnë paqen emocionale, ata shpesh i shmangin konfliktet në moshë madhore.

"Të jesh në gjendje të shprehësh ndjenjat e tua është e rëndësishme për një marrëdhënie cilësore", shpjegon Dr. Ilene Strauss Cohen. "Njerëzit që kanë frikë nga konflikti shpesh ndihen të vetmuar dhe të padukshëm".

Ata marrin fajin për veprimet e të tjerëve

Fëmijët e prindërve që nuk marrin përgjegjësi për emocionet e tyre shpesh e pranojnë vetë fajin. Ata e ruajnë këtë model edhe si të rritur.

"Marrja e përgjegjësisë për sjelljen e dikujt tjetër mund të çojë në frustrim dhe pakënaqësi", thotë psikologia klinike Dr. Dianne Grande. "Kjo i lejon të tjerët të mos i ndryshojnë zakonet e tyre të dëmshme".

Ata tregojnë empati të madhe

Njerëzit që janë rritur në rrethana emocionalisht të vështira shpesh zhvillojnë empati të fortë. Ata e kuptojnë dhimbjen dhe nuk duan që askush tjetër të ndihet në të njëjtën mënyrë.

"Empatia është aftësia për të kuptuar ndjenjat e dikujt tjetër dhe për të parë gjërat nga perspektiva e tyre", shpjegon ekspertja e rehabilitimit Kendra Cherry.

Ata presin rezultatin më të keq të mundshëm

Pas vitesh të tëra përballjeje me sjellje të paparashikueshme, ata zhvillojnë një pikëpamje pesimiste për botën.

"Katastrofizimi është pritja e vazhdueshme e më të keqes", thotë punonjësja sociale klinike Sharon Martin. "Çon në ankth, mungesë shprese dhe ndjenja pafuqie".

Ata kanë frikë se mos braktisen

Për shkak të marrëdhënieve të pasigurta në fëmijëri, ata shpesh kanë frikë nga braktisja dhe dyshojnë në vlerën e tyre.

"Frika nga braktisja nuk është një fobi zyrtare, por është shumë e zakonshme dhe mund të ketë pasoja shkatërruese", shpjegon autorja Lisa Fritscher.

Në familjeAjo