Nga: John Davenport / Newsweek
Përkthimi: Telegrafi.com
Ndër veprimet më tronditëse të presidentit Donald Trump në politikën e jashtme, qëndrimi i tij ndaj Venezuelës duhet të marrë shumë më tepër vëmendje nga publiku amerikan. Kjo sepse, nga të gjitha krimet e Trumpit, mbështetja e tij e drejtpërdrejtë për tiraninë në Venezuelë është padyshim më e rënda.
Nuk po i referohem vendimeve të Trumpit dhe sekretarit të tij të Shtetit, Marco Rubio, për të hequr me forcë presidentin de facto të Venezuelës, Nicolás Maduro (Maduro i humbi të dy zgjedhjet e fundit, por qëndroi në pushtet përmes shtypjes së kundërshtarëve politikë). Kishte plot arsye për ta larguar Maduron, edhe pse kjo duhej bërë nga liderët e Amerikës Latine - ashtu siç kam argumentuar më parë.
Problemi gjigant është se Trumpi dhe Rubio na kanë lidhur me Delcy Rodríguezin, presidenten e përkohshme të Venezuelës, e cila drejton të njëjtën klikë tërësisht të korruptuar të narko-ushtrisë që ka zhdukur dhe torturuar mijëra venezuelas të pafajshëm për më shumë se 15 vjet, duke i nënshtruar shumë prej tyre ndaj dhunës seksuale, duke shkatërruar plotësisht ekonominë e këtij vendi dikur të pasur dhe duke detyruar pothuajse tetë milionë venezuelas të ikin.
Vetë Rodríguezi dyshohet nga Administrata Amerikane për Zbatimin e Ligjit mbi Drogën (DEA) për trafik droge dhe kontrabandë me ar, si dhe për pastrim parash. Ajo ka qenë pjesë thelbësore e mafies që ka manipuluar zgjedhjet në Venezuelë, ka terrorizuar popullin dhe ka shkatërruar institucionet demokratike. Siç vuri në dukje Qendra Presidenciale “George W. Bush”, Rodríguez ka shtuar më tej shtypjen ndaj gazetarëve të pavarur pas inaugurimit të saj. Vëllai i Delcyt, Jorge Rodríguez, drejton gjithashtu parlamentin e rremë që Maduro e vuri në pushtet me forcë pasi legjislatura e zgjedhur në mënyrë të ligjshme e hodhi poshtë Maduron dhe shpalli Juan Guaidón president të përkohshëm në dhjetor 2018 - në një plan të miratuar nga sekretari i atëhershëm i Shtetit, Mike Pompeo, gjatë mandatit të parë të Trumpit.
Rodríguezi dhe vëllai i saj përfaqësojnë të njëjtin regjim totalitar që drejtonte Maduro - tirania të cilën vetë ambasadori i OKB-së i emëruar nga Trumpi, Mike Waltz, e dënoi për krime kundër njerëzimit. Në vend që ta çlirojmë Venezuelën nga vampirët që pinë gjakun e popullit, jemi bashkuar me të njëjtin rrjet kriminal që është ngushtësisht i lidhur me Vladimir Putinin, ia ka borxh Kinës 30 miliardë dollarë dhe mbrohet nga forcat speciale të tiranisë kubane, 32 prej të cilëve u vranë gjatë bastisjes amerikane për të kapur Maduron.
Dhe, për aq kohë sa makineria paramilitare e terrorit e Rodríguezit kontrollon Venezuelën, pak refugjatë venezuelas do të kthehen në shtëpi; përkundrazi, më shumë do të largohen. Meqë nuk ka trupa amerikane në Venezuelë, sipas administratës, Rodríguezi ka duart e lira.
Atëherë, pse po e mbështet qeveria jonë Rodríguezin, në vend që të kalojë kontrollin te fituesit e vërtetë të zgjedhjeve të fundit në Venezuelë, pra reformatorët demokratë Edmundo González, María Corina Machado dhe partia e tyre? Ndoshta pjesërisht sepse Trumpi ndihet i fyer - siç ka thënë shpesh - që Machado mori Çmimin Nobel për Paqe, të cilin mendon se duhej ta kishte marrë ai vetë (pavarësisht retorikës kërcënuese ndaj Grenlandës dhe refuzimit për të ndihmuar Ukrainën kundër luftës agresive të Putinit).
Në dëshpërimin për të ndihmuar popullin e saj të vuajtur, Machado së fundmi ia dhuroi Trumpit medaljen e saj të Nobelit, para se të nxirrej fshehurazi nga një hyrje e pasme.
Por, ka arsye shumë më të errëta për mbështetjen e Trumpit ndaj Rodríguezit. Së pari, ajo organizoi një donacion prej 500 mijë dollarësh për ngjarjen e inaugurimit të tij në vitin 2025. Dhe, siç zbuloi një hetim i Associated Press-it, ajo ka punuar prej vitesh për të krijuar aleatë të ngushtë brenda korporatave amerikane të naftës.
Në një përpjekje të mjerë për të justifikuar këtë pamje të neveritshme, Trumpi ka pohuar se vendosja në pushtet e Machados do të privonte ushtrinë venezuelase nga kontrolli, duke përsëritur gabimin që bëri ShBA-ja në Irak në vitin 2003 duke larguar gjithë forcat e Saddam Husseinit nga detyra. Kjo është një marrëzi e vërtetë. Pastrimi i shtëpisë në Venezuelë do të kërkojë spastrimin e oficerëve të lartë, jo të të gjithë të punësuarve të shtetit. “Stabiliteti” në Venezuelë nuk kërkon dhe as nuk justifikon një regjim totalitar që sundon përmes rrugaçëve me bluza të zeza në rrugët e Karakasit.
George W. Bush bëri disa gabime të mëdha në Irak, pa dyshim. Por, ka një gabim shumë më të rëndë që Bushi nuk do ta kishte ëndërruar kurrë të bënte - të vendoste një nga bijtë apo besnikët gjakatarë të Saddamit në krye të Irakut ndërkohë që ne korrnim naftën. Jam i sigurt se Bushi do të ishte shkarkuar nëse do ta kishte bërë një gjë të tillë. Megjithatë, kur Trumpi bën ekuivalentin sot, kjo nuk i shqetëson aspak liderët skllevër republikanë të Kongresit.
Imagjinoni si duket për të gjithë në Amerikën Latine që Shtetet e Bashkuara vendosin dhe mbështesin një diktator të ri ushtarak si kukullën tonë - të njëjtin krim që e bëri qeverinë tonë të urryer në të gjithë rajonin për pjesën më të madhe të shekullit XX. Kjo është mënyra më e sigurt për të detyruar kombet demokratike që duhet të jenë aleatët tanë, të hidhen në krahët e Rusisë dhe Kinës. Amerikanët mendonin se e kishin refuzuar këtë makth imperialist më shumë se gjysmë shekulli më parë.
Një padrejtësi e tillë kërkon me të vërtetë protestat më të forta dhe mosbindjen më paqësore civile. Amerikanët e Jugut do të kishin plotësisht të drejtë të vendosnin një bojkot total tregtar ndaj Shteteve të Bashkuara derisa kjo të korrigjohet.
Këtë vit, amerikanët do të festojnë 250-vjetorin e Deklaratës së Pavarësisë. Nëse Trumpi dhe Rubio me të vërtetë kujdesen për parimet e kësaj deklarate, atëherë duhet t’ia lejojnë Machados dhe partisë së saj të bashkuar të marrin kontrollin në Venezuelë. Ajo është Thomas Jeffersoni i popullit të saj. Shtetet e Bashkuara mund të mbajnë nën kontroll forcat venezuelase që i kundërvihen Machados, ndërsa ajo reformon ushtrinë, rindërton infrastrukturën dhe rikthen integritetin e institucioneve publike të vendit të saj.
Dhe, e gjithë nafta në botë nuk vlen për një ditë tjetër të diktaturës ushtarake në Venezuelë. /Telegrafi/
