Para fillimit të Kupës së Botës 2026, konsensusi i përgjithshëm ishte se Lionel Messi i kishte fituar dhe përjetuar të gjitha. Pasi praktikisht e kishte "kompletuar futbollin" katër vjet më parë në Katar, madje ekzistonte frika se në moshën 39-vjeçare ai nuk kishte më çfarë t'i shtonte trashëgimisë së tij – përveç rrezikut për ta njollosur disi atë.
Por Messi, gjatë gjithë karrierës së tij, ka bërë të duket qesharake çdo logjikë konvencionale.
Në vend që ta zbehte legjendën e tij, ai e ka forcuar edhe më shumë statusin si lojtari më i madh i të gjitha kohërave, duke u bërë golashënuesi dhe asistuesi më i mirë në historinë e Kupës së Botës gjatë rrugëtimit të Argjentinës deri në gjysmëfinale.
Megjithatë, tani ai është përballë një sfide krejtësisht të re. Pavarësisht se ka zhvilluar plot 205 ndeshje me fanellën e Argjentinës, Messi nuk është përballur kurrë me Anglinë. Kjo do të ndryshojë të mërkurën në Atlanta, kur Argjentina dhe Anglia do të përballen në gjysmëfinalen e Kupës së Botës.
"Natyrisht që të luash kundër Anglisë është diçka e veçantë, sepse është një superfuqi e futbollit dhe ndeshjet kundër ekipeve të tilla janë gjithmonë speciale".
"Në aspektin personal, është hera e parë që do të luaj kundër tyre. Kam luajtur kundër pothuajse të gjithëve, përveç Anglisë, ndaj edhe për këtë arsye do të jetë një ndeshje shumë e bukur", deklaroi Messi pas fitores së Argjentinës ndaj Zvicrës në çerekfinale.
Megjithatë, për historinë personale të Messit në Kupën e Botës, kjo gjysmëfinale është shumë më tepër sesa një ndeshje "e bukur". Ajo përfaqëson një mundësi ideale për të hyrë përgjithmonë në folklorin e një prej rivaliteteve më të famshme – dhe më kontroverse – në historinë e futbollit.
Messi e ka ndjekur Diego Maradonën në shumë aspekte të karrierës së tij, madje në disa prej tyre edhe e ka tejkaluar. Edhe para se ta fitonte Kupën e Botës në Katar 2022 me paraqitje që shumëkush i krahasoi me ato të Maradonës në vitin 1986, ai kishte udhëhequr Argjentinën drejt triumfit në Copa America në stadiumin Maracana, tempullin e futbollit brazilian dhe shtëpinë shpirtërore të rivalit më të madh të Argjentinës.
Megjithatë, një fitore ndaj Anglisë në një Kupë Bote do të kishte një domethënie krejt tjetër.
"Është vetëm një ndeshje futbolli"... apo jo?
Përzgjedhësi i Argjentinës, Lionel Scaloni, u përpoq ta ulte temperaturën para këtij takimi. "Kjo është vetëm një ndeshje futbolli, në rregull? Kaq mund të them. Do të përballemi me një kundërshtar shumë të fortë dhe me një trajner të shkëlqyer. Është thjesht një ndeshje futbolli."
Dhe në njëfarë mënyre ai ka të drejtë. Në fushë do të ketë një top dhe 22 futbollistë. Por Argjentinë–Angli nuk është kurrë thjesht një ndeshje futbolli.
Mesfushori Jose Manuel Lopez e përshkroi më së miri atmosferën pas fitores 3-1 ndaj Zvicrës.
"Nga aspekti jashtë fushës, kjo është një përballje me shumë histori, me shumë dhimbje dhe me një bagazh të madh historik."
Rivaliteti që ka kaluar dekada
Rivaliteti mes Anglisë dhe Argjentinës në Kupën e Botës daton që nga viti 1962, por tensionet e vërteta nisën katër vjet më vonë.
Në Botërorin e vitit 1966, trajneri legjendar anglez Alf Ramsey i quajti argjentinasit "kafshë" pas një ndeshjeje tepër të tensionuar në Wembley, të cilën Anglia e fitoi falë një goli shumë të diskutueshëm të Geoff Hurst.
Brezat më të rinj e kujtojnë më shumë përjashtimin e David Beckhamit në Francë 1998 dhe më pas rikthimin e tij heroik katër vjet më vonë në Japoni dhe Korenë e Jugut.
Megjithatë, pavarësisht brezit të tifozëve, kur përmendet përballja Angli–Argjentinë, pothuajse të gjithëve u shkon mendja te çerekfinalja legjendare e Kupës së Botës 1986 në Meksikë – ndoshta ndeshja më ikonike dhe më polemike në historinë e këtij turneu.
Vetë Messi e pranon se kujtimet e tij për atë ndeshje janë krijuar nga videot.
"Gjithçka që kam parë dhe mbaj mend nga ajo ndeshje vjen nga videot dhe pamjet që argjentinasit vazhdojnë t'i shikojnë dhe t'i rikujtojnë vazhdimisht".
Dhe arsyeja është vetëm një: Diego Maradona.
"Të gjithë e pamë"
Në autobiografinë e tij Touched by God, Maradona shkruante: "Edhe sot ka fëmijë dhjetëvjeçarë që mbajnë emrin tim në fanellë. Dhe ajo lloj çmendurie mund të shpjegohet vetëm me një gol. Ose ndoshta me dy...".
Në të vërtetë, nuk ka pasur kurrë dilemë se bëhej fjalë për të dy. Më 22 qershor 1986, në stadiumin Azteca, Maradona shënoi dy gola që treguan në mënyrë perfekte pse ai mbetet një nga figurat më të diskutueshme dhe më të mëdha në historinë e futbollit.
Në minutën e 51-të ai preku topin me dorë për ta kaluar mbi portierin anglez Peter Shilton dhe për ta dërguar në rrjetë.
"Të gjithë e pamë," kujton ish-anësori i Liverpoolit dhe Anglisë, John Barnes, në një intervistë për GOAL.
"Të gjithë ne në stol – lojtarët, trajnerët dhe stafi – e pamë qartë. E dinim se kishte luajtur me dorë. Por unë nuk e fajësoj Maradonën. Fajësoj gjyqtarin dhe arbitrat që nuk e panë".
"Nuk kam pasur kurrë asgjë personale kundër Maradonës. Ai ishte futbollisti më i mirë në botë dhe unë thjesht po shijoja gjithçka që bënte."
"Sigurisht që isha duke bërë tifo për Anglinë, por njëkohësisht e vështroja edhe gjatë nxehjes. Ishte kënaqësi të shihje lojtarin më të mirë në botë – ndoshta më të mirin e të gjitha kohërave – teksa demonstronte gjithë repertorin e tij."
Pastaj Barnes e mbylli me një buzëqeshje: "Dhe, e dini çfarë? Goli i tij i dytë nuk ishte aspak i keq, apo jo?"
Në fakt, ai gol konsiderohet ende sot si një nga golat më të bukur në historinë e Kupës së Botës dhe futbollit në përgjithësi. Ai moment e ngriti Maradonën në status legjendar, ndërsa tani Lionel Messi ka mundësinë të shkruajë kapitullin e tij në rivalitetin më të famshëm mes Argjentinës dhe Anglisë. /Telegrafi/