Ku i gjejnë papritur klubet turke qindra miliona euro për transferime?
Futbolli turk është përfshirë sërish nga ethet e transferimeve. Me emra si Leroy Sane dhe Victor Osimhen që zbarkojnë në Galatasaray, dhe ëndrrën e Fenerbahces për të sjellë Hakan Calhanoglun, tifozët po përjetojnë një verë emocionuese. Por pyetja kryesore mbetet: nga vijnë paratë në një ligë të përballur prej vitesh me borxhe?
Përgjigjja qëndron në një kombinim faktorësh si projektet e pasurive të paluajtshme, marrëveshjet e sponsorizimit dhe përfitimet fiskale – të gjitha të shoqëruara me kufizime të rrepta që mund të rrëzojnë çdo ëndërr.
🔹 Shitjet e tokës dhe sponsorët si karburant
Galatasaray ka në plan të përfitojë deri në 500-600 milionë euro nga shitja e kampit të vjetër stërvitor në Florya, Stamboll.
Megjithatë, paratë do të përdoren në një fond të mbrojtur nga inflacioni dhe do të shpërndahen me këste gjatë disa viteve – jo të disponueshme menjëherë për transferime.
Klubi ka nënshkruar një marrëveshje të re me Pasifik Holding, duke rritur të ardhurat vjetore nga sponsorizimet e fanellës nga 3.4 në 8.6 milionë euro, ndërsa të ardhurat totale nga sponsorizimet për sezonin pritet të arrijnë 80 milionë euro – një rekord për klubin.
🔹 Parajsa fiskale dhe gara me rivalët
Fenerbahçe, nën drejtimin e presidentit Ali Koç, ka nisur ofensivën me transferimin e Jhon Durán për një vlerë prej 35 milionë euro, duke e bërë atë lojtarin më të vlefshëm në Superligë.
Një avantazh i madh është tatimi i ulët prej vetëm 20% për lojtarët në Turqi – krahasuar me 45–50% në vendet si Spanja apo Gjermania – që i lejon klubeve të ofrojnë paga neto konkurruese, çka ndikoi në vendimin e Durán për të mos u kthyer në Angli.
🔹 Kufizimet financiare: Një dush i ftohtë për klubet
Federata Turke e Futbollit (TFF) vendos një limit shpenzimesh për çdo klub. Shkelja e këtij limiti ndalon regjistrimin e lojtarëve të rinj.
Galatasaray ka një limit prej 130 milionë euro, ndërsa Fenerbahçe 102.5 milionë euro.
Transferimi i mundshëm i Victor Osimhen (75 milionë euro plus 16 milionë euro paga) rrezikon ta çojë Galatasarayn përtej këtij limiti, duke rrezikuar mosregjistrimin e lojtarit.
🔹 Shembuj nga e kaluara: Kur ëndrrat u kthyen në krizë
Fenerbahçe nuk mundi të regjistronte një mbrojtës të majtë për shkak të limitit.
Galatasaray u gjobit nga UEFA për transferimet e Drogba dhe Sneijder, dhe më pas shpëtoi vetëm falë një konsorciumi bankash.
“Drejtuesit i çuan klubet drejt falimentimit sepse u morën me ëndrrat, jo me realitetin”, thotë analisti Gurcan Bilgiç.
🔹 Realiteti i negociatave: Çështja Calhanoglu
Edhe pse Hakan Calhanoglu dëshiron t’i bashkohet Galatasarays, oferta e klubit është vetëm 15 milionë euro, ndërsa Interi kërkon 30 milionë euro – një ulje nga fillimisht 45 milionë.
Kjo tregon se pavarësisht entuziazmit të tregut, klubet turke janë ende të vetëdijshme për kufijtë e tyre financiarë.
Gara për yjet vazhdon – por po aq real është edhe rreziku i kolapsit financiar. /Telegrafi/