Amerika në 250-vjetorin e saj: Shtetet e Bashkuara kanë qenë të bekuara

Edhe ne kemi qenë bekim për botën.

Nga: Mike Pompeo / The Washington Times
Përkthimi: Telegrafi.com

Është thënë se të lindësh në Amerikë do të thotë të fitosh lotarinë e jetës - dhe nuk mund të mos pajtohem.

Falë gjenialitetit të etërve tanë themelues, sakrificës së brezave të patriotëve dhe qëndrueshmërisë së rendit tonë kushtetues, ky komb i ri jo vetëm që mbijetoi për 250 vjet, por u bë vendi më i lirë, më i pasur dhe më i fuqishëm në historinë botërore.

Si i krishterë, nuk mund të mos mendoj se Providenca e ka pasur dorën e saj në këtë, ashtu siç jam plotësisht i bindur se vlerat judeo-kristiane mbi të cilat mbështetet rendi ynë kushtetues kanë qenë thelbësore për suksesin e kombit tonë.

Ideja se të gjitha qeniet njerëzore janë të pajisura me disa të drejta të patjetërsueshme, të dhëna nga Zoti, është një koncept thellësisht biblik. Po ashtu, edhe pranimi i natyrës së rënë të njeriut dhe vendosmëria për të mos e bërë kurrë qeverinë idhull, por shërbëtore të një populli të lirë që vetëqeveriset.

Kjo bindje na dalloi nga monarkitë evropiane të shekujve XVIII dhe XIX, si edhe nga diktaturat komuniste e fashiste të shekullit XX - dhe kjo është ajo që duhet ta ruajmë gjithmonë, nëse dëshirojmë të jetojmë të lirë.

Presidenti Ronald Reagan na kujtoi se “liria është gjithmonë vetëm një brez larg zhdukjes.” Duhet të mbetemi të rrënjosur fuqimisht në parimet tona themeluese dhe të gatshëm t'i mbrojmë ato si brenda vendit, ashtu edhe jashtë tij.

U bëmë kombi më i madh në Tokë duke mbrojtur pa kërkuar ndjesë liritë tona, duke siguruar paqen përmes forcës ushtarake, tregjeve të lira dhe tregtisë së lirë, si edhe duke krijuar aleanca që i forcojnë këto arritje. Historia na tregon se, sa herë që heqim dorë nga ky mision, kaosi global bëhet i pashmangshëm.

Politika jonë e jashtme duhet të mbështetet në bindjen se sistemi ynë jo vetëm që ia vlen të mbrohet, por se Amerika është një dhuratë dhe një fener për botën. Ka zëra nihilistë, si në të majtën ashtu edhe në të djathtën, që përpiqen ta mohojnë ose ta minojnë rastin tonë të veçantë. Kjo është rruga drejt shkatërrimit.

Në një kohë kur kaq shumë nga aleatët tanë perëndimorë, për fat të keq, duket se janë të përkushtuar ndaj një rruge të rënies dhe urrejtjes ndaj vetvetes, shumica dërrmuese e amerikanëve vazhdojnë të besojnë në vlerat që e bënë këtë vend të madh dhe janë të gatshëm të sakrifikohen për to. Janë pikërisht ata që do të sigurojnë që ky vend do të vazhdojë të lulëzojë.

Si sekretar Shteti, pata privilegjin ta përfaqësoja Amerikën në disa prej vendeve më pak të lira në botë. E kam parë nga afër se çfarë u ndodh shoqërive që nuk i gëzojnë të drejtat tona të Amendamentit të Parë dhe që kurrë nuk do t'i marr si të mirëqena ato liri themelore për të folur, për të adhuruar dhe për të jetuar sipas bindjeve tona.

Ndërsa liria është nën sulm anembanë botës, ne kemi si interes, ashtu edhe detyrim moral, t'i mbrojmë këto liri thelbësore brenda dhe jashtë vendit: nga mbrojtja e viktimave të përndjekjes fetare, si të krishterët e Nigerisë dhe ujgurët myslimanë të Kinës, deri te mbështetja e së drejtës së popullit iranian për ta përcaktuar vetë fatin e tij.

Një Amerikë e fortë, që i mbron vlerat e saj dhe i pengon armiqtë e saj, është garantuesja më e mirë e lirisë brenda dhe jashtë vendit.

Ndërsa shënojmë 250-vjetorin tonë, le t'i përkushtohemi edhe një herë synimit që vendi që do t'ua lëmë trashëgim fëmijëve dhe nipërve tanë të mbetet i mbështetur në vizionin e etërve tanë themelues për mbështetjen në vetvete dhe lirinë e rregulluar. Siç vërejti Alexis de Tocqueville: “Madhështia e Amerikës nuk qëndron në faktin se është më e ndriçuar se çdo komb tjetër, por në aftësinë e saj për t'i ndrequr gabimet e veta.”

Kjo është fryma që duhet ta mobilizojmë për t'u përballur me problemet, nga kërcënimi që vjen nga Kina deri te borxhi ynë kombëtar që është jashtë kontrollit, në mënyrë që brezi i ardhshëm të mos privohet nga mundësia për ta jetuar ëndrrën amerikane.

Edhe pse i shoh qartë këto probleme, ende besoj se ditët më të mira të Amerikës janë përpara nesh, jo pas nesh. Vetëm nëse humbasim besimin te vetja dhe fillojmë të dyshojmë se nuk jemi të denjë për atë që Zoti na ka dhuruar, mund ta humbasim republikën tonë.

Nuk besoj se do ta shpërdorojmë këtë. Pse? Jo sepse do të zgjedhim presidentë të mëdhenj ose kongresistë të mëdhenj (ndonjëherë po, ndonjëherë jo - dhe do të kemi mendime të ndryshme se cilët janë të tillë). As sepse Gjykata e Lartë do të ketë gjithmonë të drejtë ose sepse gazetarët papritur do të bëhen të paanshëm.

Jo. Besoj në 250 vjetët e ardhshme të madhështisë amerikane për shkak të popullit amerikan, vendosmërisë, këmbënguljes dhe karakterit të tij. Ata kandidojnë për këshillat bashkiakë ose për këshillat e shkollave. Ata japin 10 dollarë për ekipin e ligës fillestare që të blejë shkopinj të rinj bejsbolli. Ata përgatisin ushqimin për darkën pikante të së mërkurës në kishën e tyre. Ata krijojnë kompani të vogla dhe punojnë pa u kursyer. Ata mbrojnë familjet e tyre dhe rrisin fëmijët e tyre.

Këto janë shkaqet e veçantisë amerikane dhe ato nuk kanë ndryshuar. Këto gjëra janë unike për eksperimentin tonë amerikan.

Siç tha presidenti George Washington: “Asnjë popull nuk mund të jetë më i detyruar ta pranojë dhe ta adhurojë dorën e padukshme, që drejton punët e njerëzve, sesa populli i Shteteve të Bashkuara. Çdo hap, me të cilin ata kanë arritur statusin e një kombi të pavarur, duket se është shquar nga ndonjë shenjë e veprimit të Providencës.”

Zoti e ka bekuar këtë komb të madh gjatë 250 vjetëve të fundit; vazhdoftë ta bekojë Amerikën edhe për 250 vjetët e ardhshme. /Telegrafi/